அன்புள்ள ஜெயமோகன்,
நம் செய்தித்தாள்களின் அழிவைப் பற்றிய கவலையுடன் இருந்தபோது, அது குறித்து நீங்கள் ஆற்றிய உரையைப் பார்த்தேன். நீங்கள் எழுப்பியிருக்கும் கேள்வி இன்று நாம் தீவிரமாக விவாதிக்க வேண்டிய ஒன்று என்று தோன்றியது. செய்தித்தாள்கள் என்பவை வெறும் செய்திகளைத் தொகுத்து வழங்கும் நிறுவனங்கள் அல்ல. அவை ஒரு சமூகத்தின் பொது அறிவையும், வரலாற்று நினைவுகளையும், ஜனநாயக உணர்வையும் கட்டமைப்பதில் பெரும் பங்கு வகித்தவை.
ஆனால் இன்று செய்தித்தாள்கள் எதிர்கொண்டிருக்கும் நெருக்கடி மிக ஆழமானது. சமூக வலைத்தளங்கள் செய்திகளைப் பரப்பும் வேகத்துடன் போட்டியிட வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு அவை தள்ளப்பட்டுள்ளன. அதன் விளைவாக, சமூக வலைத்தளங்களின் மொழியையும், அவற்றின் பரபரப்பான அணுகுமுறையையும், உடனடித் தகவல்களை முன்னிறுத்தும் போக்கையும் செய்தித்தாள்களும் பின்பற்றத் தொடங்கிவிட்டன. ஒரு செய்தியின் உண்மைத்தன்மையை ஆராய்வதைவிட, அது எவ்வளவு விரைவாக வெளியிடப்படுகிறது என்பதும், எத்தனை பேருடைய கவனத்தை ஈர்க்கிறது என்பதும் முக்கியமானதாக மாறிவிட்டன.
இதன் காரணமாக, செய்திகளின் மீதான நம்பகத்தன்மை படிப்படியாகக் குறைந்து வருகிறது. எது உண்மை, எது வதந்தி, எது திட்டமிட்டுப் பரப்பப்படும் பொய்யான தகவல் என்று வேறுபடுத்திப் பார்ப்பதே பொதுமக்களுக்குச் சிரமமாகிவிட்டது. சமூக வலைத்தளங்களில் பரவும் தகவல்களைச் சரிபார்க்காமல் மறுபடியும் வெளியிடும் செய்தித்தாள்கள், தங்களுக்கென்று இருந்த தனித்துவத்தையும் நம்பகத்தன்மையையும் இழக்கின்றன. சமூக வலைத்தளங்களுக்கும் செய்தித்தாள்களுக்கும் இடையில் இருந்த அடிப்படையான வேறுபாடே இப்போது மங்கிவருகிறது.
சமூக வலைத்தளங்கள் உடனடியாகத் தகவல்களை வழங்கலாம். ஆனால் ஒரு செய்தியின் பின்னணியை ஆராய்வதும், அதன் உண்மைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்துவதும், அதன் சமூகப் பொருளைப் புரிந்துகொள்வதும் வேறுபட்ட பணிகள். அவற்றைச் செய்வதற்குத்தான் தொழில்முறை இதழியலும் செய்தித்தாள்களும் தேவைப்படுகின்றன. ஒரு செய்தியை வெளியிடுவதற்கு முன்பு அதைச் சரிபார்ப்பது, பல்வேறு தரப்புகளின் கருத்துகளைக் கேட்பது, அதிகாரத்தின் முன் கேள்விகளை எழுப்புவது, பொதுமக்களின் நலனைக் கருத்தில் கொள்வது ஆகியவை செய்தித்தாள்களின் அடிப்படையான பொறுப்புகள்.
இந்தப் பொறுப்புகளை அவை கைவிடும்போது, சமூகத்துக்கு நம்பகமான செய்திகளை வழங்கும் அமைப்பே இல்லாமல் போய்விடும் என்ற அச்சம் ஏற்படுகிறது. செய்தித்தாள்கள் அழிவது என்பது சில நிறுவனங்கள் மூடப்படுவதோ, அச்சுப் பிரதிகளின் எண்ணிக்கை குறைவதோ மட்டுமல்ல. உண்மையைத் தேடுவதற்கான ஒரு பொதுவான சமூக அமைப்பு பலவீனமடைவதும்கூட.
எனவே, செய்தித்தாள்கள் வாழ வேண்டும். அவை வெறுமனே தங்கள் வணிகத்தைப் பாதுகாத்துக்கொள்வதற்காக அல்ல; சமூகத்தின் அறிவார்ந்த வாழ்க்கையைப் பாதுகாப்பதற்காகவும் வாழ வேண்டும். வாசகர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பதற்காகப் பரபரப்பையும் உணர்ச்சிகளையும் தூண்டுவதற்குப் பதிலாக, உண்மையான செய்திகளையும் ஆழமான ஆய்வுகளையும் துணிச்சலான கருத்துகளையும் வெளியிட வேண்டும். சமூக வலைத்தளங்களுடன் போட்டியிடுவதற்காக அவற்றைப் போலவே மாறுவது தீர்வல்ல. மாறாக, சமூக வலைத்தளங்களால் செய்ய முடியாத பணிகளைச் செய்வதில்தான் செய்தித்தாள்களின் எதிர்காலம் இருக்கிறது.
இதில் வாசகர்களுக்கும் பொறுப்பு இருக்கிறது. நாம் விரும்பும் செய்திகளை மட்டுமே வழங்கும் ஊடகங்களைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, நமது கருத்துகளுக்கு மாறான உண்மைகளையும் எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்க வேண்டும். நிதானமாக வாசிப்பதும், ஆதாரங்களைக் கேட்பதும், செய்திகளின் நம்பகத்தன்மையை மதிப்பிடுவதும் ஒரு சமூகத்தின் அறிவார்ந்த பண்பாட்டின் பகுதிகளாக மாற வேண்டும். நம்பகமான இதழியலை விரும்புகிறோம் என்று சொல்வது மட்டும் போதாது; அதைத் தொடர்ந்து நடத்துவதற்கான சமூக ஆதரவையும் நாம் வழங்க வேண்டும்.
நாம் இன்று எதிர்கொண்டிருப்பது தொழில்நுட்ப மாற்றத்தால் உருவான ஒரு சிக்கல் மட்டுமல்ல. உண்மையைவிட நமது விருப்பங்களுக்கும் உணர்ச்சிகளுக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கும் ஒரு பண்பாட்டு மாற்றத்தின் விளைவும்கூட. இந்தச் சூழலில், செய்தித்தாள்களின் எதிர்காலம் குறித்த உங்கள் கவலை மிகவும் முக்கியமானது. அவற்றைப் பாதுகாப்பது என்பது கடந்தகாலத்தின் ஓர் ஊடக வடிவத்தைப் பாதுகாப்பதல்ல; உண்மையை அறிந்துகொள்ளவும், சமூகத்தை விமர்சனபூர்வமாகப் புரிந்துகொள்ளவும், ஜனநாயக உரையாடலைத் தொடர்ந்து நடத்தவும் தேவையான ஓர் அடிப்படையைப் பாதுகாப்பதாகும்.
இந்தப் பிரச்சினையைப் பற்றிய உங்கள் உரை மேலும் பலருடைய கவனத்தை ஈர்க்கும் என்று நம்புகிறேன். செய்தித்தாள்கள் தங்கள் அடிப்படை அறத்தையும் நம்பகத்தன்மையையும் மீட்டெடுக்க வேண்டிய காலம் இது. அவை வாழ வேண்டும்; உண்மையைத் தேடும் தங்கள் இயல்புடன் வாழ வேண்டும்.
அன்புடன்,
கணபதி சுப்ரமணியம்
