அன்புள்ள ஜெயமோகன்,
நீங்கள் நடத்தும் வகுப்பு பற்றிய காணொலியில் அந்த ஆலமரத்தடியைப் பார்த்தேன். அதை பார்த்தவுடன் மனதில் ஒரு மகிழ்ச்சியும் ஏக்கமும் ஒன்றாக எழுந்தன. எவ்வளவு ஏகாந்தமான, அமைதியான இடம்! இன்று அத்தகைய இடங்கள் பெரும்பாலும் ஆசிரமங்களிலோ, பழமையான கல்வி மையங்களிலோ மட்டுமே காணப்படுகின்றன. அங்கே நின்றிருக்கும் அந்த ஆலமரம் வெறும் மரமல்ல; அது ஒரு கற்றல் மரபின் குறியீடாகவே தோன்றியது.
நவீன இலக்கியக் கல்விக்காக இத்தகைய ஒரு இயற்கைச் சூழல் அமைந்திருப்பது மிகவும் அபூர்வமான நிகழ்வு. நம் கல்வி இன்று பெரும்பாலும் சுவர்களுக்குள் அடைக்கப்பட்டுவிட்டது. வகுப்பறைகள் வசதிகளை அளிக்கின்றன; ஆனால் அவை மனதைத் திறப்பதில்லை. ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து கற்றுக்கொள்வது முற்றிலும் வேறுபட்ட அனுபவம். அங்கே இயற்கையின் அமைதியும், காற்றின் மென்மையும், பறவைகளின் குரலும், வெளிச்சத்தின் மாறுதல்களும் கூட கற்றலின் ஒரு பகுதியாகிவிடுகின்றன.
அந்த இடத்தில் கவிதைக்கான வகுப்புகளும், சிறுகதை மற்றும் நாவலுக்கான வாசிப்பு வகுப்புகளும் தொடர்ந்து நடைபெற வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. இலக்கியம் என்பது வெறும் அறிவைப் பெறும் துறை அல்ல; அது ஒரு மனநிலையை உருவாக்கும் கலை. அந்த மனநிலையை உருவாக்குவதற்கு இயற்கையை விடச் சிறந்த ஆசிரியர் இல்லை. ஒரு நல்ல கவிதையை மர நிழலில் வாசிப்பதும், ஒரு கதையை அமைதியான சூழலில் விவாதிப்பதும், வகுப்பறையில் நிகழும் கற்றலைவிட ஆழமான அனுபவமாக மனதில் பதியும்.
கல்வி என்பது தேர்வுக்காக மனப்பாடம் செய்யப்படும் தகவல்களின் தொகுப்பாக இருக்கக் கூடாது. அது நம் வாழ்க்கையின் இனிய நினைவுகளுடன் கலந்த ஒரு அனுபவமாக மாற வேண்டும். ஒரு நல்ல ஆசிரியர், ஒரு நல்ல உரையாடல், ஒரு அழகான இயற்கைச் சூழல்—இந்த மூன்றும் ஒன்றாக இணையும் போது அந்தக் கல்வி வாழ்நாள் முழுவதும் நம்மை விட்டு அகலாது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் நாம் கற்ற கருத்துகளை மட்டுமல்ல, அந்த மரத்தையும், அந்தக் காற்றையும், அந்த மதிய ஒளியையும் நினைவுகூர்வோம். அத்தகைய நினைவுகளே கல்வியை உயிருள்ள ஒன்றாக மாற்றுகின்றன.
இந்தியக் கல்வி மரபில் மரத்தடியிலான கற்றலுக்கு ஒரு ஆழமான குறியீட்டு அர்த்தம் உள்ளது. அறிவு என்பது இயற்கையிலிருந்து பிரிந்த ஒன்று அல்ல என்பதையே அது நினைவூட்டுகிறது. மனிதனின் உள்ளமும் இயற்கையும் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருக்கும்போதுதான் உண்மையான கற்றல் நிகழ்கிறது. அந்த மரபை நவீன இலக்கியக் கல்வியுடன் இணைப்பது மிகவும் அர்த்தமுள்ள முயற்சியாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.
எனவே, அந்த ஆலமரத்தடி வெறும் வகுப்பு நடைபெறும் இடமாக இல்லாமல், நவீன தமிழ் இலக்கியம் உயிரோடு கற்பிக்கப்படும் ஒரு சிறிய குருகுலமாக மாற வேண்டும் என்று மனமார விரும்புகிறேன். அங்கே அமர்ந்து கவிதை வாசித்தவர்களும், கதைகளை விவாதித்தவர்களும், வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த அனுபவத்தை மறக்க முடியாது. அத்தகைய நினைவுகளே இலக்கியத்தின் மீதான அன்பையும், கற்றலின் மீதான ஈடுபாட்டையும் தலைமுறைகளுக்கு எடுத்துச் செல்லும்.
அந்தக் கனவு நனவாக வேண்டும் என்று மனமார வாழ்த்துகிறேன்.
அன்புடன்.
சாந்தா கிருஷ்ணன்
