அன்புள்ள ஜெயமோகன்,
மகிழ்ச்சியாக இருப்பவர்கள் யார் என்பதைப் பற்றிய உங்களுடைய காணொலியைப் பார்த்தேன். நாம் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களில் வெற்றியடைந்தவர்களையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோமே ஒழிய, மகிழ்ச்சியாக இருப்பவர்கள் யார் என்று பார்ப்பதில்லை.
வெற்றியடைந்தவருக்கு சமூக அங்கீகாரம் இருக்கிறதா? அவர் பிறரால் மதிக்கப்படுகிறாரா? என்பதைப் பற்றித்தான் நாம் கவலைப்படுகிறோம். நமக்கான சமூக இடம், நமக்கான மதிப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றித்தான் நாம் பெரிதும் சிந்திக்கிறோம். நம்மை யாரும் மதிக்க வேண்டாம் என்று நாம் நினைப்பதில்லை. ஆகவேதான் நமக்கு மகிழ்ச்சிக்கான வழி தென்படுவதில்லை.
மகிழ்ச்சியாக இருப்பவர் தனக்குப் பிடித்தமானவற்றைச் செய்கிறவர். தனக்கு மகிழ்ச்சியும் நிறைவும் முன்னேற்றமும் தருவதை மட்டுமே செய்கிறவர். தன்னை மீறிய இலக்குகளை எடுத்துக்கொண்டு, அதன் பொருட்டுத் தேவையற்ற துன்பங்களைத் தேடிக்கொள்ளாதவர். அதேசமயம், தன்னுடைய முழுத் திறனையும் வெளிப்படுத்தக்கூடிய ஒரு துறையைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதில் தொடர்ந்து பணியாற்றிக்கொண்டிருப்பவர்.
இது நமக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், இதை நம் உள்ளம் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. ஏனெனில் நாம் இரண்டாகப் பிரிந்திருக்கிறோம்—சமூக மனிதர், தனி மனிதர்.
நம்முடைய சமூக மனிதர்தான் இப்போதும் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். அதுதான் நம்மைச் செயல்பட வைக்கிறது. நம்முடைய சமூக மனிதனை நோக்கித்தான் நம்முடைய சமூகம் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறது.
ஆனால் நாம் நம்முடைய தனி மனிதனை நோக்கி அமர்ந்தால், தனி மனிதனுக்கு உண்மையில் என்ன வேண்டும் என்று நம்மையே கேட்க ஆரம்பித்தால், நாம் மகிழ்ச்சியை நோக்கித் திரும்பிவிடுவோம்.
