அன்புள்ள ஜெயமோகன்,
நினைவுத்திறன் குறித்த உங்களுடைய காணொளியைப் பார்த்தேன். நினைவுத்திறனைப் பற்றி நீங்கள் கூறிய சில கருத்துகள் என்னை மிகவும் சிந்திக்க வைத்தன.
நினைவுத்திறன் என்பது நமக்குள் இயல்பாக இருந்து, தேவைப்படும்போது மட்டும் பயன்படுத்திக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு தனித் திறன் அல்ல என்று தோன்றுகிறது. அது தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யப்படுவதன் மூலம் உருவாகும் ஒரு திறன். அந்தப் பயிற்சி என்பது ஒரு விஷயத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் செய்வதும், அதைச் செய்யும்போது அதன்மீது முழுமையான கவனத்தைச் செலுத்துவதும்தான். உண்மையில், நாம் ஒரு விஷயத்தில் முழுமையாகக் கவனம் செலுத்தும் அந்தச் செயலே அதை நம் நினைவில் ஆழமாகப் பதியச் செய்கிறது.
ஆனால் இன்றைய வாழ்க்கையில் நாம் இந்த அடிப்படையான விஷயத்தையே இழந்துகொண்டிருக்கிறோம். நம்முடைய கவனம் ஒரே இடத்தில் நிலைகொள்ளாமல், தொடர்ந்து பல்வேறு விஷயங்களாகப் பிரிந்து செல்கிறது. ஒரே நேரத்தில் பலவற்றைச் செய்வது, தொடர்ந்து புதிய தகவல்களைப் பார்ப்பது, ஒரு விஷயத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே இன்னொரு விஷயத்துக்குச் செல்வது என்று நம்முடைய மனம் எப்போதும் அலைபாய்ந்துகொண்டிருக்கிறது.
இதில் முக்கியமானது என்னவென்றால், இவற்றில் பெரும்பாலானவற்றை நாம் பொழுதுபோக்கு என்ற பெயரில்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். பொழுதுபோக்கு இன்று நமக்கு கிட்டத்தட்ட இலவசமாகக் கிடைக்கிறது. எப்போது வேண்டுமானாலும், எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் பார்க்கக்கூடிய காணொளிகள், செய்திகள், சமூக ஊடகப் பதிவுகள், நிகழ்ச்சிகள் என்று முடிவில்லாத ஒரு உலகம் நம்முன் திறந்து கிடக்கிறது. எனவே இயல்பாகவே நாம் அதற்குள் தொடர்ந்து சென்று கொண்டிருக்கிறோம்.
ஆனால் அந்தப் பொழுதுபோக்கு உண்மையில் இலவசமானது அல்ல என்பதுதான் இதில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம். அதற்கான விலை நம்முடைய கவனம்.
நாம் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சிக்கும் பின்னால் விளம்பரங்கள் இருக்கின்றன. அந்த விளம்பரங்களை உருவாக்கும் நிறுவனங்கள், அவற்றின் பொருட்கள், அவற்றைப் பிரபலப்படுத்தும் பல்வேறு நிகழ்ச்சிகள், தொடர்ந்து நம்மை ஈர்க்கும் விதத்தில் உருவாக்கப்படும் புதிய உள்ளடக்கங்கள், பல்வேறு வகையான promotion-கள்—இவை அனைத்தும் நம்முடைய கவனத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காகவே இயங்குகின்றன.
அதனால் நம்முடைய கவனம் இனி நமக்குச் சொந்தமான ஒன்றாக இல்லை. அது பல திசைகளில் இழுக்கப்படுகிறது. ஒரு விஷயத்தில் சில நிமிடங்கள் கூட முழுமையாக இருக்க முடியாத நிலை உருவாகிறது. ஒன்றைப் படிக்கும்போது இன்னொன்றைப் பார்க்க வேண்டும்; ஒரு காணொளியைப் பார்க்கும்போது அடுத்ததற்குச் செல்ல வேண்டும்; எதையாவது கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே வேறு ஏதாவது தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரு தொடர்ச்சியான மனநிலை உருவாகிவிட்டது.
இதன் விளைவு நினைவுத்திறனில் மட்டும் ஏற்படுவதில்லை என்று நினைக்கிறேன். நம்முடைய சிந்திக்கும் திறனும் இதனால் பாதிக்கப்படுகிறது. ஏனெனில் சிந்தனைக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு கவனமும், ஒரு விஷயத்துடன் தொடர்ந்து இருப்பதற்கான பொறுமையும் தேவைப்படுகிறது. கவனம் இல்லாமல் ஆழமான சிந்தனை சாத்தியமில்லை. நினைவில் பதியாமல் அறிவும் உருவாகாது.
இந்தச் சூழலுக்கு எதிரான ஒரு முயற்சியாகத்தான் இன்று தியானத்தையும் யோகத்தையும் நாம் பார்க்க முடியும் என்று தோன்றுகிறது. தியானம் என்பது வேறு உலகத்துக்குச் செல்வது அல்ல; நம்முடைய கவனத்தை மீண்டும் நம்மிடமே கொண்டுவருவது. யோகம் என்பது உடலை மட்டும் ஒழுங்குபடுத்தும் பயிற்சி அல்ல; உடல், மூச்சு, கவனம் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு வழிமுறை.
இன்றைய உலகம் நம்முடைய கவனத்தைத் தொடர்ந்து வெளியே இழுத்துக்கொண்டிருக்கிறது. தியானமும் யோகமும் அந்தக் கவனத்தை மீண்டும் உள்ளே திருப்புகின்றன. ஒரு விஷயத்தோடு முழுமையாக இருப்பதற்கான திறனை அவை நமக்குள் மீண்டும் உருவாக்குகின்றன.
அதனால் நினைவுத்திறனைப் பற்றிப் பேசும்போது, உண்மையில் நாம் நினைவுத்திறனைப் பற்றியே மட்டும் பேச வேண்டியதில்லை என்று தோன்றுகிறது. நாம் கவனத்தைப் பற்றிப் பேச வேண்டும். எதன்மீது நம்முடைய கவனத்தை செலுத்துகிறோம், எவ்வளவு நேரம் அதைத் தொடர்ந்து கவனிக்கிறோம், நம்முடைய கவனத்தை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள் என்பதுதான் இன்று மிக முக்கியமான கேள்வியாக இருக்கிறது.
நினைவுத்திறனை வளர்ப்பது என்பது ஒருவகையில் நம்முடைய கவனத்தை மீட்டெடுப்பதுதான். அந்த வகையில் உங்கள் காணொளி நினைவுத்திறனைப் பற்றிய ஒரு பயிற்சி அறிவுரையாக மட்டுமல்லாமல், இன்றைய வாழ்க்கை முறையைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான சிந்தனையாகவும் எனக்குத் தோன்றியது.
அன்புடன்.
ஆர்.என். சம்ப்ந்தம்
