அன்புள்ள ஜெயமோகன்,
கடந்த மூன்றாண்டுகளாக உலகம் முழுவதும் மனிதர்களின் வாழ்க்கைமுறை மிக வேகமாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதைப் பார்க்கிறேன். உடல் உழைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்த வாழ்க்கையிலிருந்து, நாம் மெல்ல மெல்ல மூளை உழைப்பை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் ஒரு வாழ்க்கைக்குள் வந்து கொண்டிருக்கிறோம். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும், அலுவலகப் பணிகளின் பெருக்கமும், கணினி மற்றும் செல்பேசி பயன்பாடும் இந்த மாற்றத்தை இன்னும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன. இன்று உலகின் பெரும்பாலான மனிதர்கள் தங்கள் அன்றாட வாழ்வாதாரத்திற்காக உடலைவிட மூளையையே அதிகமாகப் பயன்படுத்த வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறார்கள்.
மூளைக்கு இயல்பான சில பணிகள் உள்ளன. கவனித்தல், நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுதல், தொடர்புகளை உருவாக்குதல், சிந்தித்தல், கற்பனை செய்தல் போன்றவை அதன் இயல்பான செயல்பாடுகள். ஒரு காலத்தில் மனிதனின் மூளை பல்வேறு அனுபவங்களின் வழியாக இயற்கையாகவே இந்தப் பணிகளைச் செய்துகொண்டிருந்தது. உடல் உழைப்பும், இயற்கையோடு கொண்டிருந்த தொடர்பும், மனிதர்களுக்கிடையிலான நேரடியான உறவுகளும் மூளைக்கு ஒரு சமநிலையான வாழ்க்கை முறையை அளித்தன.
ஆனால் இன்று நாம் மூளையை வேறுவிதமாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியிருக்கிறோம். ஒரே மாதிரியான தகவல்களைத் தொடர்ந்து உள்வாங்குவது, இடைவிடாமல் திரையைப் பார்ப்பது, ஒரே வகையான பணிகளைத் திரும்பத் திரும்பச் செய்வது, ஒரே நேரத்தில் பல விஷயங்களில் கவனம் செலுத்த முயல்வது என்று மூளைக்கு இயல்புக்கு மாறான ஒரு தீவிரமான பணிச்சுமையை அளித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். ஓய்வு என்பதே இல்லாத அளவுக்கு மூளை தொடர்ந்து தூண்டப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.
இதன் விளைவுகளை நாம் இப்போது பல்வேறு வடிவங்களில் சந்திக்கத் தொடங்கியிருக்கிறோம் என்று தோன்றுகிறது. உடல் உழைப்பின்மை ஒருபுறம் இருக்க, மூளையின் மீதான இந்த இடைவிடாத அழுத்தமும் மனிதனுடைய மனநிலையையும் வாழ்க்கைத் தரத்தையும் பாதிக்கக்கூடும். கவனச்சிதறல், நினைவாற்றல் குறைவு, தூக்கக் குழப்பம், பதற்றம், மனச்சோர்வு போன்ற பல பிரச்சினைகள் நவீன வாழ்க்கையோடு தொடர்புபடுத்திப் பேசப்படுகின்றன. குறிப்பாக குழந்தைகளும் இளைஞர்களும் மிகச் சிறிய வயதிலேயே அளவுக்கு அதிகமான திரைத் தூண்டுதல்களுக்கும் தகவல் சுமைக்கும் ஆளாகிறார்கள் என்பது இன்னும் கவலைக்குரிய விஷயம்.
இந்தப் பிரச்சினையை வெறும் ‘செல்பேசி பயன்பாடு’ என்ற அளவில் மட்டும் பார்க்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன். இது மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை அமைப்பில் ஏற்பட்டுள்ள ஒரு மாற்றம். மனிதன் தன் உடலைப் பயன்படுத்துவதைக் குறைத்துக்கொண்டு, மூளையை இடைவிடாமல் வேலை செய்யச் செய்கிறான். இயற்கையான உடல் இயக்கத்திற்கும் மன அமைதிக்கும் இடமில்லாத வாழ்க்கை உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் விளைவாக உடல் நோய்களை மட்டுமல்ல, மூளை மற்றும் மனம் சார்ந்த பல்வேறு சிக்கல்களையும் நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கலாம்.
இந்தக் கோணத்தில் பார்க்கும்போது, எதிர்காலத்தில் மூளை சார்ந்த நோய்களும் பிரச்சினைகளும் மிகப்பெரிய அளவில் அதிகரிக்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறதோ என்ற அச்சம் ஏற்படுகிறது. மனிதனுடைய மூளை என்பது அளவற்ற திறனுடைய கருவி என்றாலும், அதற்கும் இயற்கையான எல்லைகளும் ஓய்வும் தேவை. அதைத் தொடர்ந்து தூண்டிக்கொண்டே இருப்பதும், ஒரே மாதிரியான பணிகளில் சிக்கவைத்திருப்பதும் அதன் இயல்பான செயல்பாட்டை பாதிக்கக்கூடும்.
நீங்கள் மூளை, மனித மனம், நவீன வாழ்க்கை ஆகியவற்றின் தொடர்பைப் பற்றி எழுதுவதும் பேசுவதும் எனக்கு மிகவும் முக்கியமானதாகத் தோன்றுகிறது. குறிப்பாக இன்றைய தலைமுறை எதிர்கொள்ளும் இந்தப் புதிய பிரச்சினையை வெறும் ஒழுக்கப் பிரச்சினையாகவோ, தொழில்நுட்ப எதிர்ப்பாகவோ பார்க்காமல், மனித இயல்பின் கோணத்திலும் அறிவியல் கோணத்திலும் ஆராய வேண்டியிருக்கிறது.
மனிதன் தன் உடலைப் பயன்படுத்தாமல் வாழத் தொடங்கியதன் விளைவுகளையும், அதே சமயம் தன் மூளையை அளவுக்கு அதிகமாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியதன் விளைவுகளையும் நாம் ஒரே நேரத்தில் கவனிக்க வேண்டும். உடலுக்கு உழைப்பு தேவைப்படுவது போலவே மூளைக்கும் ஓய்வு, அமைதி, இயற்கையான கவனச்சிதறல்கள், நேரடி மனித உறவுகள் ஆகியவை தேவைப்படுகின்றன. இந்த சமநிலையை இழந்துவிட்டால், நவீன நாகரிகம் தன்னுடைய மிகப்பெரிய கருவியான மனித மூளையையே பாதிக்கக்கூடும்.
இந்தப் பின்னணியில் மூளை பற்றியும், அதன் இயல்பான செயல்பாடுகள் பற்றியும், நவீன வாழ்க்கை அதன் மீது ஏற்படுத்தும் அழுத்தங்கள் பற்றியும் நீங்கள் தொடர்ந்து எழுத வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். இது மருத்துவர்களுக்கும் உளவியலாளர்களுக்கும் மட்டுமல்லாமல், பெற்றோர்களுக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் மிகவும் அவசியமான ஒரு விவாதம்.
மூளையைப் பற்றிய உங்கள் பார்வையும் எழுத்தும் இந்த விவாதத்திற்கு ஒரு முக்கியமான பங்களிப்பாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.
அன்புடன்,
சரத் சரவணன்
