அன்புள்ள ஜெயமோகன்,
கட்சியரசியல் மற்றும் மெய்யான அரசியல் ஆகியவற்றுக்கு எதிரான உங்கள் கருத்துக்களைக் கண்டேன். இடதுசாரிக் கட்சி ஒன்றில் இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள் இருந்தவன் என்ற முறையில், நீங்கள் கூறிய கருத்துக்களை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.
திரும்பிப் பார்க்கும்போது, என் வாழ்வின் மதிப்புமிக்க இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள் கட்சியரசியலில் வீணாகக் கழிந்துவிட்டன என்ற உணர்வே எனக்கு ஏற்படுகிறது. அப்போது அது எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு பெரிய இலட்சியத்தின் பகுதியாக இருப்பதாகவும், சமூக மாற்றத்திற்காகப் பணியாற்றுகிறோம் என்றும் நம்பிக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல, கட்சியரசியலின் நடைமுறை இயல்பை நேரடியாகக் கண்டபோது அந்த நம்பிக்கைகளில் பல கலைந்துபோயின.
இன்று எனக்குத் தெளிவாகத் தெரியும் ஒரு விஷயம், கட்சியரசியல் என்பது பெரும்பாலும் அதிகாரத்தை அடைவதற்கும் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்குமான சமரசங்களின் அமைப்பாகவே மாறிவிடுகிறது என்பதுதான். கொள்கைகள், இலட்சியங்கள், மக்களுக்கான அர்ப்பணிப்பு என்று வெளியில் பேசப்பட்டாலும், நடைமுறையில் அதிகாரத்தின் தேவைகளே பல முடிவுகளைத் தீர்மானிக்கின்றன. இதை நான் மிகவும் தாமதமாகத்தான் புரிந்துகொண்டேன்.
இந்த உண்மையை வெளிப்படையாகச் சொன்னாலே கட்சியரசியலில் இருப்பவர்கள் பதற்றமடைகிறார்கள். ஏனெனில் அது அவர்களால் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு மாயைக்கு எதிரானது. அவர்கள் தங்களைச் சுற்றி உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் கொள்கை, இலட்சியம், இயக்கம் ஆகியவற்றின் புனிதமான தோற்றத்தை அந்த உண்மை கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள் அந்தச் சூழலுக்குள் இருந்தவன் என்பதால், வெளியிலிருந்து அரசியலைப் பற்றி பேசுபவர்களைவிட இந்த அனுபவத்தை வேறுவிதமாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அதிகாரம் எவ்வாறு மனிதர்களின் சிந்தனையை மாற்றுகிறது, அமைப்பு எவ்வாறு தனிமனித சுதந்திரத்தை மெல்லக் குறைக்கிறது, கொள்கை எவ்வாறு கட்சி நலனுக்கான கருவியாக மாறுகிறது என்பவற்றை நேரடியாகக் கண்டிருக்கிறேன்.
அதனால், உங்கள் எழுத்தில் கட்சியரசியலைத் தாண்டி மெய்யான அரசியலைப் பற்றிய கேள்விகளை எழுப்புவது எனக்கு மிகவும் முக்கியமானதாகத் தோன்றுகிறது. அரசியல் என்பது வெறுமனே கட்சிகளின் அதிகாரப் போட்டியாகச் சுருங்கிவிடக்கூடாது. மனிதனின் அறம், சுதந்திரம், சமூகப் பொறுப்பு ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு விரிவான அரசியல் சிந்தனை நமக்குத் தேவை.
நான் இவற்றை மிகவும் தாமதமாகப் புரிந்துகொண்டவன். அதற்காக வருத்தப்படுவதைக் காட்டிலும், குறைந்தபட்சம் இப்போது அந்த அனுபவங்களைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது என்பதே ஒரு ஆறுதல்.
அன்புடன்,
ஏ.ஆர். ராகவன்
