அன்புள்ள ஜெயமோகன்,
தத்துவம் தொடர்பாக நீங்கள் தொடர்ந்து வழங்கிவரும் உரைகளை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டு வருகிறேன். குறிப்பாக மேலைத்தத்துவம், இந்தியத் தத்துவம், அறிவியல், நவீன சிந்தனை ஆகியவற்றை இணைத்து நீங்கள் பேசும் விதம் பல புதிய சிந்தனைகளுக்குத் தூண்டுகோலாக இருக்கிறது.
உங்களுடைய உரைகளில் நான் கவனித்த ஒரு அம்சத்தைப் பற்றி என் எண்ணத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். நீங்கள் மேலைத்தத்துவத்திற்கு, கீழைத்தத்துவத்தை விடச் சற்றே அதிகமான முக்கியத்துவம் அளிப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. இது ஒரு குற்றச்சாட்டு அல்ல; மாறாக, உங்கள் சிந்தனையின் பின்னணியைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியாகவே இதைக் கூறுகிறேன்.
உங்களுடைய இரண்டு முக்கிய ஆசிரியர்களான குரு நித்ய சைதன்ய யதி மற்றும் நடராஜ குரு ஆகியோரின் நூல்களையும் உரைகளையும் ஓரளவு வாசித்தும் கேட்டும் இருக்கிறேன். அவர்களிருவரிடமும் மேலைத்தத்துவத்தின் மீது ஆழமான ஈடுபாடு இருந்தது தெளிவாகத் தெரிகிறது. குறிப்பாக, நவீன உலகின் அறிவியல் மனப்பான்மை, பகுத்தறிவு, மனிதநேயம், ஜனநாயக மதிப்பீடுகள் ஆகியவற்றை அவர்கள் மிகுந்த மதிப்புடன் அணுகியிருந்தார்கள். பல மேலைத்தத்துவ அறிஞர்களை அவர்கள் தங்களுடைய சிந்தனைப் பயணத்தின் முக்கிய வழிகாட்டிகளாகவும் கருதியிருந்தனர்.
அந்த மரபின் வழியாகவே உங்கள் சிந்தனையும் வளர்ந்திருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. எனவே, மேலைத்தத்துவத்தின் மீது நீங்கள் காட்டும் மதிப்பும் நம்பிக்கையும் இயல்பானதாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது.
ஆனால், இதே நேரத்தில் எனக்கு ஒரு சிறிய வேறுபட்ட பார்வையும் இருக்கிறது. தனிப்பட்ட முறையில் பார்க்கும்போது, மேலைத்தத்துவம் மனித அறிவின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தியிருக்கிறது; அரசியல், சமூக அமைப்பு, அறிவியல், தர்க்கம், தனிமனித சுதந்திரம், அறவியல் போன்ற துறைகளில் அதன் பங்களிப்பு அளவிட முடியாதது. நவீன உலகை உருவாக்கிய முக்கிய அறிவுசார் இயக்கங்களில் பெரும்பாலானவை மேலைத்தத்துவத்தின் தாக்கத்திலிருந்தே உருவாகியுள்ளன என்பதை மறுக்க முடியாது.
ஆனால், இந்திய அல்லது கீழைத்தத்துவ மரபுகளின் மையத்தில் காணப்படும் ‘முக்தி’, ‘மோட்சம்’, அல்லது மனிதனின் இருப்பியல் விடுதலை என்ற அடிப்படைக் கருத்து, மேலைத்தத்துவத்தில் அதே ஆழத்துடனும் மையத்துடனும் இல்லை என்று நான் எண்ணுகிறேன். மேலைத்தத்துவம் பெரும்பாலும் உலகை அறிந்துகொள்வதையும், விளக்குவதையும், மாற்றுவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறது. கீழைத்தத்துவம், குறிப்பாக இந்திய மரபுகள், உலகை அறிதலைத் தாண்டி, மனிதனின் உள்ளார்ந்த மாற்றத்தையும், துன்பத்திலிருந்து முழுமையான விடுதலையையும் தனது இறுதி இலக்காக முன்வைக்கின்றன.
அதனால்தான், அறிவுசார் சாதனைகளில் மேலைத்தத்துவத்தை நான் உயர்வாக மதித்தாலும், ஆன்மிகப் பரிணாமம் மற்றும் மனித வாழ்வின் இறுதி நோக்கம் என்ற கோணத்தில் பார்க்கும்போது, கீழைத்தத்துவம் இன்னும் ஒரு படி மேலான இடத்தைப் பெறுகிறது என்று நான் உணர்கிறேன்.
இது சரி–தவறு என்ற விவாதமல்ல. மனித சிந்தனையின் இரண்டு வேறுபட்ட மரபுகளை எவ்வாறு மதிப்பிடுகிறோம் என்பதிலுள்ள பார்வை வேறுபாடு மட்டுமே. இந்தக் கருத்தைப் பற்றிய உங்கள் பார்வையையும், குறிப்பாக மேலைத்தத்துவம் மற்றும் இந்தியத் தத்துவம் ஆகியவற்றின் இறுதி இலக்குகளை நீங்கள் எவ்வாறு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறீர்கள் என்பதையும் அறிய ஆவலாக இருக்கிறேன்.
அன்புடன்,
