நம் தத்துவம் எதற்கு நமக்குத்தேவை?

அன்புள்ள ஜெயமோகன்,

உங்கள் காணொளிகளைத் தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். குறிப்பாக இந்தியத் தத்துவம் குறித்த உங்கள் வகுப்புகள் எனக்கு மிகுந்த ஆர்வத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. அவை இந்தியாவில் மட்டுமல்லாமல் ஐரோப்பாவிலும் பிரிட்டனிலும் நடைபெறுகின்றன என்பதை அறிந்தபோது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இந்திய சிந்தனை மரபு உலகின் பல பகுதிகளில் வாழும் தமிழர்களையும் இந்தியர்களையும் சென்றடைவது உண்மையிலேயே ஒரு முக்கியமான பணியாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.

இந்தியாவிலேயே இந்த வகுப்புகள் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றன என்பதையும் அறிந்தேன். ஆனால் நான் வசிக்கும் நாட்டிலிருந்து அந்த வகுப்புகளில் நேரடியாகவும் தொடர்ச்சியாகவும் கலந்து கொள்வது எனக்கு சாத்தியமில்லை. அதனால் உங்கள் காணொளிகளும், இணையவழி உரைகளும்தான் எனக்குப் பெரும் துணையாக இருக்கின்றன.

இந்தியத் தத்துவத்தை ஒரு சமயப் பார்வையாகவோ அல்லது ஆன்மிகப் பயிற்சியாகவோ மட்டுமல்லாமல், அதன் வரலாற்றுப் பின்னணி, சிந்தனை வளர்ச்சி, ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் மரபுகள், அவற்றின் பரிணாமம் ஆகியவற்றோடு இணைத்துப் புரிந்துகொள்வது இன்றைய தலைமுறைக்கு மிகவும் அவசியம் என்று நான் நினைக்கிறேன். ஏனென்றால் இந்தியச் சமூகத்தின் அடிப்படை மன அமைப்பையும், அதன் மதிப்பீடுகளையும், அறவியல் பார்வையையும், கலை உணர்வையும், இலக்கிய மரபையும் உருவாக்கியது இந்த நீண்ட தத்துவப் பாரம்பரியம்தான். நாம் இன்று இயல்பாகக் கொண்டிருக்கும் பல எண்ணங்களின் பின்னணியில் கூட இந்த மரபுகளின் தாக்கம் அமைதியாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

இந்த அடித்தளத்தை அறியாமல் நாம் நேரடியாக ஐரோப்பிய அல்லது மேற்கத்திய சிந்தனை மரபுகளைப் படிக்கும்போது, அவற்றை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக அவற்றின் வியப்பில் சிக்கிக்கொள்ளும் அபாயம் உள்ளது. நமது வாழ்க்கை அனுபவம், சமூக அமைப்பு, பண்பாட்டு நினைவுகள் ஆகியவை முற்றிலும் வேறுபட்டவை என்பதால், அந்தச் சிந்தனைகள் நம்மை ஈர்க்கலாம்; ஆனால் அவற்றை நமது வாழ்வோடு பொருத்திப் புரிந்துகொள்ள ஒரு வலுவான அடித்தளம் இல்லையென்றால், அவற்றின் மொழியையும் கருத்துகளையும் மீண்டும் கூறுபவர்களாக மட்டுமே நாம் மாறிவிடுவோம். ஒரு புதிய சிந்தனையைப் படிப்பதன் நோக்கம் அதன் சீடனாக மாறுவது அல்ல; மாறாக, அதை நமது அனுபவத்தோடு உரையாடச் செய்து, அதன் வலிமைகளையும் வரம்புகளையும் உணர்வதே.

நமக்கென்று ஒரு ஆழமான சிந்தனை வேர் இருந்தால் மட்டுமே, அந்த வேரில் நின்றுகொண்டு உலகின் பிற தத்துவ மரபுகளை சமநிலையுடன் அணுக முடியும். அப்போதுதான் ஐரோப்பிய சிந்தனையை ஆழமாகப் படிக்கவும், அதன் சாதனைகளை மதிக்கவும், தேவையான இடங்களில் விமர்சிக்கவும், அதனுடன் நமக்கான உரையாடலை உருவாக்கவும் இயலும். இல்லையெனில் நாம் எப்போதும் கடன் வாங்கிய கருத்துகளின் உலகிலேயே சுற்றிக்கொண்டிருப்போம்.

வரலாற்றைப் பார்த்தாலும் இதையே காண முடிகிறது. இந்தியச் சிந்தனை மரபில் ஆழமாக வேரூன்றி நின்றவர்கள்தான் மேற்கத்திய சிந்தனையுடனும் உலக அறிவுலகுடனும் பொருத்தமான உரையாடலை உருவாக்க முடிந்திருக்கிறது. அவர்கள் மேற்கத்திய சிந்தனையை மறுத்தவர்கள் அல்ல; அதே நேரத்தில் அதை கண்மூடித்தனமாக ஏற்றவர்களும் அல்ல. தங்களுடைய மரபை நன்கு அறிந்திருந்ததால், அதனுடன் ஒப்பிட்டு புதிய சிந்தனைகளை மதிப்பிடவும், புதிய கருத்துகளை உருவாக்கவும் முடிந்தது. அப்படிப்பட்டவர்களுக்கே உலக அறிவுலகிலும் தனித்த இடமும் மரியாதையும் கிடைத்திருக்கிறது.

இப்படிப்பட்ட ஒரு தலைமுறை இந்தியாவில் மீண்டும் உருவாக வேண்டுமென்றால், இந்தியத் தத்துவமும் இந்திய அறிவு மரபுகளும் நமது கல்விமுறையின் ஒரு இயல்பான பகுதியாக இருக்க வேண்டும். அவை சமயக் கல்வியாக அல்ல, அறிவுசார் வரலாறாகவும், சிந்தனை வரலாறாகவும், மனித அறிவின் ஒரு பெரிய சாதனையாகவும் கற்பிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் தற்போதைய கல்விச் சூழலில் அதற்கான வாய்ப்புகள் மிகவும் குறைவாகவே இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

இந்த நிலையில்தான் உங்களைப் போன்ற அறிவாளிகள் தனிப்பட்ட முயற்சியாக இத்தகைய வகுப்புகளை நடத்துவதும், வாசகர்களும் மாணவர்களும் அவற்றை ஆர்வத்துடன் ஆதரிப்பதும் நம்பிக்கையளிக்கிறது. கல்வி நிறுவனங்கள் செய்ய வேண்டிய ஒரு பணியை இன்று சில தனிமனிதர்கள் தங்களுடைய அர்ப்பணிப்பின் மூலம் முன்னெடுத்துச் செல்கிறார்கள். அதற்கு உருவாகி வரும் வாசகர் ஆதரவும் அறிவுசார் ஆர்வமும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய ஒரு சிறிய நம்பிக்கையை அளிக்கின்றன.

அன்புடன்.

கேசவமூர்த்தி எம்.ஆர்.