அன்புள்ள ஜெ,
மகிழ்ச்சி என்பது என்ன என்பதைப் பற்றி நீங்கள் பேசிய காணொளியைப் பார்த்தேன். அந்தக் காணொளி எனக்குள் நீண்ட நேரம் சில எண்ணங்களை ஓடவிட்டது. குறிப்பாக, ஒருவன் தனக்கு உண்மையாக எது மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது என்பதை முதலில் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற உங்கள் கருத்து மிகவும் முக்கியமானதாக எனக்குத் தோன்றியது.
நாம் பொதுவாக மகிழ்ச்சி என்றால் வெற்றி, பணம், புகழ், வசதி, சமூக அங்கீகாரம் போன்றவற்றையே நினைத்துக்கொள்கிறோம். பிறர் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்கான அளவுகோல்களை வைத்துக்கொண்டு நம்முடைய வாழ்க்கையையும் அளக்கத் தொடங்கிவிடுகிறோம். ஆனால், உண்மையில் ஒருவருக்கு மகிழ்ச்சி தருவது இன்னொருவருக்கு அதே மகிழ்ச்சியைத் தர வேண்டிய அவசியமில்லை. ஒருவருக்கு பெரிய பதவி மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம்; இன்னொருவருக்கு தனியாக அமர்ந்து ஒரு புத்தகம் வாசிப்பதே மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம். ஒருவருக்கு பயணம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம்; இன்னொருவருக்கு தன்னுடைய வீட்டில் அமைதியாக இருப்பதே மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம்.
இதனால், மகிழ்ச்சியை அடைவதற்கு முன்னால், “எனக்கு உண்மையில் எது மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது?” என்ற கேள்விக்கான பதிலை நாம் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று உங்கள் பேச்சு எனக்கு உணர்த்தியது.
இது அவ்வளவு எளிதான விஷயமல்ல என்றும் தோன்றுகிறது. ஏனென்றால் நம்முடைய விருப்பங்களில் எது உண்மையானது, எது சமூகத்தால் நமக்குள் உருவாக்கப்பட்டது என்பதைப் பிரித்தறிவது கடினம். சிறுவயதிலிருந்தே நல்ல மதிப்பெண் பெற வேண்டும், நல்ல வேலை கிடைக்க வேண்டும், அதிகம் சம்பாதிக்க வேண்டும், வீடு வாங்க வேண்டும், பதவி பெற வேண்டும், பிறர் பாராட்ட வேண்டும் என்று தொடர்ந்து சொல்லப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறோம். அந்த இலக்குகளை அடைந்த பிறகும் மனதுக்குள் ஒரு வெறுமை இருப்பதை பலர் உணர்கிறார்கள். அப்போது தான், தாங்கள் தேடியது உண்மையில் தங்களுக்கு வேண்டியதுதானா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
எனவே, மகிழ்ச்சி என்பது வெளியில் கிடைக்கும் ஒரு பொருள் அல்ல; அது நம்மைப் பற்றிய ஒரு அறிவு என்றும் நான் நினைக்கிறேன். நாம் நம்முடைய இயல்பை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். நம்முடைய ஆர்வங்கள் என்ன, எந்தச் செயல்களில் நேரம் போவதே தெரியாமல் ஈடுபடுகிறோம், எதற்காக உழைக்கும்போது சோர்வு கூட ஒரு மகிழ்ச்சியாக மாறுகிறது, எதனால் மனம் அமைதியடைகிறது என்பதை கவனிக்க வேண்டும். அங்கிருந்துதான் நமக்கான மகிழ்ச்சியின் பாதை தொடங்குகிறது.
உங்களுடைய வாழ்க்கையிலும் நீங்கள் தொடர்ந்து வலியுறுத்துவது இதுதான் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. பிறர் வரையறுத்த வாழ்க்கையை வாழ்வதைவிட, தனக்குள் இருக்கும் ஆற்றலையும் ஆர்வத்தையும் கண்டுபிடித்து அதற்கேற்ப வாழ வேண்டும் என்பதே உங்கள் பல பேச்சுகளின் அடிப்படைச் செய்தியாக இருக்கிறது. ஒருவன் தனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒரு விஷயத்தைத் தீவிரமாகச் செய்யத் தொடங்கும்போது, வாழ்க்கை வெறும் கடமைகளின் தொகுப்பாக இல்லாமல் ஒரு படைப்பாக மாறுகிறது.
மேலும், மகிழ்ச்சியைத் தேடுவது என்பது எப்போதும் சுகத்தைத் தேடுவது அல்ல என்பதும் முக்கியமானது. சில சமயங்களில் மிகவும் கடினமான உழைப்பில்தான் மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி கிடைக்கிறது. ஒரு எழுத்தாளருக்கு எழுதுவதில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி, ஒரு இசைக்கலைஞருக்கு பல மணி நேரப் பயிற்சியில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி, ஒரு ஆசிரியருக்கு ஒரு மாணவனின் புரிதலில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி—இவை அனைத்தும் வெளிப்புற வசதிகளோடு தொடர்புடையவை அல்ல. ஒரு மனிதன் தன்னுடைய ஆழமான இயல்போடு ஒன்றிப்போகும் தருணத்தில் கிடைக்கும் நிறைவு வேறுவிதமானது.
அதனால், “மகிழ்ச்சியாக இருப்பது எப்படி?” என்ற கேள்வியைவிட, “எனக்கு உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தருவது எது?” என்று கேட்பதே முதன்மையானது என்று உங்கள் உரையிலிருந்து நான் புரிந்துகொண்டேன்.
இந்த எளிமையானதாகத் தோன்றும், ஆனால் மிகவும் ஆழமான கருத்தை எங்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டதற்கு நன்றி. இப்படிப்பட்ட உங்கள் உரைகள் உடனடியாக ஒரு பதிலைத் தருவதில்லை; மாறாக, நம்முடைய வாழ்க்கையை நாமே திரும்பிப் பார்க்க வைக்கின்றன. அந்த வகையில் இந்தக் காணொளியும் என்னை நீண்ட நேரம் சிந்திக்க வைத்தது.
அன்புடன்,
ஆ. கணபதி
