ஜெ,
ஒரு காலகட்டத்தில் உயர்திணையினர் தமிழில் எழுதுவது ஒரு சமூகக் கௌரவமாகக் கருதப்பட்டது. குறிப்பாக, இந்தியாவில் சுதந்திரப் போராட்டம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த காலத்தில், நாட்டின் பல்வேறு மக்களிடையே எழுத்தறிவும் வாசிப்பும் வளர்ந்து கொண்டிருந்தன. அப்போது உயர்குடியினர் எழுதுவது, குறிப்பாகத் தங்கள் சிந்தனைகளை எழுத்தில் பதிவு செய்வது, ஒரு கௌரவமாகவே கருதப்பட்டது.
ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் நமது உயர்திணையினர் தமிழில் எழுதுவது கௌரவமானது அல்ல என்ற மனநிலைக்கு வந்துவிட்டனர். ஆங்கிலத்தில் எழுதுவது மட்டுமே கௌரவம் என்ற எண்ணம் உருவானது. அதன் விளைவாக, தமிழில் எழுதுவதற்குப் பதிலாக ஆங்கிலத்தில் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நிறைய செலவு செய்து ஆங்கிலப் புத்தகங்களை வெளியிடுகிறார்கள். அந்த நூல்கள் தகுதியற்றவை; அவர்களுக்கு எழுத்து பற்றிய அறிவோ பயிற்சியோ இல்லை என்பது ஒரு விஷயம்.
அதே சமயம், தமிழிலக்கியத்திற்கு இணையான வாசிப்பு அனுபவத்தைப் பெற்றிருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்வதற்காக, தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு அந்தப் புத்தகங்களை வாங்கிக் கொடுக்கிறார்கள். பத்திரிகைகளில் கட்டுரைகள் எழுதுகிறார்கள்; தங்களுடைய சாதாரண அனுபவங்களை கதைகளாகவும் எழுதி நூல்களாக வெளியிடுகிறார்கள். வேறு எழுத்தாளர்களின் எழுத்துகளைப் படித்து, அதேபோல எழுதிப் பார்க்கிறார்கள்.
இந்த வகையில் ஆண்டுக்கு ஐம்பதாயிரம் புத்தகங்கள் வரையிலும் இந்தியாவில் வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றை உறவினர்களும் சாதியினரும் படிக்கக் கொடுத்து, பின்னர் அடுத்த புத்தகத்தை வெளியிடுவதற்குச் சென்று விடுகிறார்கள்.
இங்கே அறிவுத்தளத்திற்கு மாற்றாகக் கௌரவமே முதன்மைப் பிரிவாக இருந்து வந்திருக்கிறது. எழுத்தின் தரம், அறிவின் ஆழம், இலக்கியத்தின் மதிப்பு ஆகியவற்றைவிட, ஒரு புத்தகம் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது என்பதே ஒரு சமூகக் கௌரவமாகக் கருதப்படும் நிலை உருவாகிவிட்டது.
ஜெயக்குமார் ஜா
