அன்புள்ள ஜெயமோகன்,
இன்றைய சூழலில் முதியவர்களின் வாழ்க்கை பல வகைகளிலும் ஒதுக்கப்பட்டதாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. காலம் மாறிக்கொண்டிருப்பதை அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை. அவர்கள் வளர்ந்த காலத்தில் குடும்பம் என்பது ஒருவருக்கொருவர் சார்ந்து வாழும் அமைப்பாக இருந்தது. பெற்றோர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதையும் குழந்தைகளுக்காகவே செலவிட்டார்கள். குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை உருவாக்குவதையே தங்கள் வாழ்க்கையின் முதன்மையான கடமையாகக் கருதினார்கள். தங்கள் முதுமையில் அந்தக் குழந்தைகள் தங்களைக் கவனித்துக்கொள்வார்கள் என்பதும் அவர்களுடைய இயல்பான எதிர்பார்ப்பாக இருந்தது.
ஆனால் இன்று காலம் முற்றிலும் மாறிவிட்டது. புதிய தலைமுறையினரின் வாழ்க்கைமுறை, சிந்தனை, முன்னுரிமைகள் என அனைத்தும் வேறுபட்டிருக்கின்றன. அவர்கள் தங்களுக்கான தனி வாழ்க்கையை உருவாக்கிக்கொள்கிறார்கள். பெற்றோர்களை நேசித்தாலும், அவர்களுடன் தங்கள் வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொள்வதற்கான இடம் நாளுக்கு நாள் குறைந்துகொண்டே போகிறது. இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத முதியவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளின் வாழ்க்கைக்குள் தொடர்ந்து ஊடுருவ முயல்கிறார்கள். தாங்கள் சொல்வதைக் கேட்க வேண்டும், தங்களுடைய அனுபவங்களுக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும், தங்களுடைய தேவைகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஆனால் குழந்தைகள் அதைத் தங்கள் சுதந்திரத்தில் தலையிடுவதாகக் கருதும்போது, பெற்றோர்கள் ஒதுக்கப்படுகிறார்கள். சில நேரங்களில் அவமானப்படுத்தப்படவும் செய்கிறார்கள்.
இதில் மிகுந்த துயரமான விஷயம் என்னவென்றால், தங்கள் குழந்தைகள் தங்களைக் கவனிக்க வேண்டும் என்று முதியவர்கள் கெஞ்ச வேண்டிய நிலை உருவாகியிருப்பதுதான். வாழ்நாள் முழுவதும் குழந்தைகளுக்காகத் தங்களை அர்ப்பணித்தவர்கள், தங்கள் முதுமையில் அவர்களுடைய சிறிதளவு அன்பையும் கவனத்தையும் பெறுவதற்காக ஏங்குகிறார்கள். குழந்தைகளின் நேரத்தையும் கவனத்தையும் கோருவதற்குக்கூடத் தயங்க வேண்டியிருக்கிறது. தங்களுடைய தேவைகளை வெளிப்படுத்தினால் குழந்தைகளுக்குச் சுமையாகிவிடுவோமோ என்ற அச்சமும் அவர்களை வாட்டுகிறது. ஒருகாலத்தில் குடும்பத்தின் மையமாக இருந்தவர்கள், இன்று அதே குடும்பத்தில் தங்களுக்கான இடத்தைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
ஆனால் இந்தத் துயரத்திற்கான காரணம் குழந்தைகளின் அலட்சியம் மட்டுமல்ல என்று நினைக்கிறேன். பெற்றோர்களும் தங்கள் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு தவறான புரிதலுடன் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். குழந்தைகளே தங்கள் உலகம் என்றும், அவர்களுக்காக வாழ்வதே தங்கள் வாழ்க்கையின் முழுமையான பொருள் என்றும் கருதியிருக்கிறார்கள். குழந்தைகள் வளர்ந்து தங்களுக்கான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்ட பிறகும், அவர்களிலிருந்து தங்களைத் தனியாகப் பிரித்துக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறார்கள். தங்களுடைய மகிழ்ச்சி, மனநிறைவு, சமூக உறவுகள் என அனைத்தையும் குழந்தைகளின் வாழ்க்கையோடு பிணைத்துக்கொண்டிருப்பதால், குழந்தைகள் விலகும்போது அவர்களுடைய வாழ்க்கையே பொருளற்றதாகிவிடுகிறது.
பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை நேசிப்பது இயல்பானது. ஆனால் அந்த அன்பு குழந்தைகளின் வாழ்க்கையைச் சார்ந்திருப்பதாக மட்டும் அமைந்துவிடக் கூடாது. குழந்தைகள் வளர்ந்து தங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்ட பிறகு, பெற்றோர்களுக்கும் தனியான ஓர் உலகம் தேவை. நண்பர்கள், வாசிப்பு, கலை, பயணம், சமூகச் செயல்பாடுகள், ஆன்மிகத் தேடல்கள் எனத் தங்களுக்கான ஆர்வங்களையும் உறவுகளையும் அவர்கள் உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும். குழந்தைகளின் வாழ்க்கையில் தங்களுக்கு ஒரு இடம் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புவதில் தவறில்லை. ஆனால் தங்கள் வாழ்க்கை முழுவதையும் அந்த இடத்தைச் சுற்றியே அமைத்துக்கொள்வதுதான் அவர்களைத் துயரத்துக்கு உள்ளாக்குகிறது.
குழந்தைகளை விட்டு ஒரு தனி உலகை உருவாக்கிக்கொள்ளாத பெற்றோர்கள், முதுமையில் துயரப்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது என்றே தோன்றுகிறது. இது குழந்தைகளிடமிருந்து விலகி வாழ வேண்டும் என்பதல்ல. குழந்தைகளுடன் அன்பான உறவைப் பேணிக்கொண்டே, அவர்களைச் சார்ந்திராத ஒரு தனித்த வாழ்க்கையையும் உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே இதன் பொருள். குழந்தைகள் தங்கள் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது, பெற்றோர்களும் தங்கள் வாழ்க்கையில் நிறைவுடன் இருக்க முடிந்தால் மட்டுமே அந்த உறவு ஆரோக்கியமானதாக நீடிக்கும்.
முதுமை என்பது உடல் தளர்ந்து, பிறரைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய ஒரு காலம் மட்டுமல்ல. அது மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்த்து, தங்களுக்கான புதிய அர்த்தங்களைக் கண்டடைய வேண்டிய காலமும்கூட. அந்த வாய்ப்பை உணராமல், தங்கள் வாழ்க்கையின் பொருளை முழுவதுமாகக் குழந்தைகளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டவர்கள், குழந்தைகள் விலகிச் செல்லும்போது தாங்களும் வாழ்க்கையிலிருந்து விலக்கப்பட்டுவிட்டதாக உணர்கிறார்கள்.
இந்தப் பிரச்சினையைத் தனிப்பட்ட குடும்பங்களின் சிக்கலாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. மாறிவரும் சமூக அமைப்பில் முதியவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை எவ்வாறு அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற கேள்வியையும் நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. முதியவர்களுக்கான சமூக உறவுகள், அவர்களுடைய ஆர்வங்களைத் தொடர்ந்து வளர்த்துக்கொள்வதற்கான வாய்ப்புகள், அவர்களுக்கெனத் தனித்த வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வதற்கான பண்பாட்டுச் சூழல் ஆகியவை அவசியம். குடும்பம் மட்டுமே மனிதனின் எல்லா உறவுகளுக்கும் ஆதாரமாக இருந்த காலம் மாறிவிட்டது. இந்த மாற்றத்தைப் புரிந்துகொண்டு வாழக் கற்றுக்கொள்வது முதியவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, இன்றைய தலைமுறையினருக்கும் தேவையான ஒன்று.
அன்புடன்,
பாலகிருஷ்ணன்
