அன்புள்ள ஜெயமோகன்,
உங்கள் காணொளிகளைத் தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான பார்வையாளர்களில் நானும் ஒருவன்.
உங்களுடைய கட்டுரைகளைப் பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து வாசித்து வருகிறேன். இருந்தாலும், உங்கள் காணொளிகள் எனக்கு இன்னும் நெருக்கமான அனுபவத்தைத் தருகின்றன. அதற்குக் காரணம், அதில் உங்கள் எழுத்து மட்டுமல்ல, நீங்களும் இருக்கிறீர்கள். உங்கள் முகபாவனைகள், குரலின் ஏற்ற இறக்கங்கள், சிந்தனை உருவாகும் விதம், ஒரு கருத்தைத் தேடி நீங்கள் செல்லும் பாதை—இவை அனைத்தையும் நேரில் காண முடிகிறது. ஒரு எழுத்தாளரின் மனம் இயங்கும் தருணங்களை வாசிப்பதைவிட, அவற்றை நேரடியாகப் பார்ப்பது ஒரு தனித்துவமான அனுபவம்.
சில நேரங்களில் ஒரு கருத்து உங்களிடம் திடீரென்று விரிவடைந்து, எந்தத் தடையும் இல்லாமல் நீண்ட நேரம் பேசிச் செல்கிறீர்கள். சில நேரங்களில் ஒரு கேள்வியை முன்வைத்து, அதைப் பற்றி அமைதியாக யோசித்தபடியே அடுத்த வாக்கியத்தை உருவாக்குகிறீர்கள். அந்த இயல்பான இடைவெளிகளும் கூட அந்த உரையின் ஒரு பகுதியாகவே உணரப்படுகின்றன.
மற்றொரு விஷயம் என்னைக் கவர்கிறது. உங்கள் பெரும்பாலான காணொளிகள் ஒரே டேக்கில் பதிவு செய்யப்பட்டவை. நடுவில் நிறுத்தி மீண்டும் தொடங்கியதுபோலவோ, பல முறை வெட்டி ஒட்டியதுபோலவோ தெரியவில்லை. இன்று மிகவும் பிரபலமான யூடியூப் உருவாக்குநர்கள்கூட தொடர்ந்து பேசுவதற்குப் பதிலாக பல இடங்களில் எடிட்டிங் செய்கிறார்கள். ஆனால் உங்கள் உரைகளில் அந்த செயற்கைத்தன்மை இல்லை.
நீங்கள் முன்கூட்டியே எழுதி வைத்த குறிப்புகளை வாசிப்பது போலவும் தெரியவில்லை. பட்டியல் தயாரித்து அதன்படி பேசுவதுபோலவும் தோன்றவில்லை. காமிராவை நேராகப் பார்த்து, எதிரில் ஒரு வாசகர் அமர்ந்திருப்பதுபோல் பேசுகிறீர்கள். பெரும்பாலும் அந்த அறையில் வேறு யாரும் இல்லை என்பதும் தெரிகிறது. அந்தத் தனிமையும், அந்தத் தன்னியல்பும், இந்த உரைகளின் மிகப் பெரிய பலம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
இந்தக் காணொளிகள் வெறும் சொற்பொழிவுகள் அல்ல. உங்கள் வாசகர்களுடன் தொடர்ந்து நிகழும் ஒரு நீண்ட உரையாடல். அந்த உரையாடலில் நீங்கள் பல்வேறு தளங்களைத் தொடுகிறீர்கள். சமூகம், அரசியல், வரலாறு, தத்துவம், இலக்கியம், கல்வி, மதம், கலாச்சாரம் என்று எண்ணற்ற விஷயங்களைப் பற்றி சிந்திக்கச் செய்கிறீர்கள். எளிய கேள்விகளைக் கேட்பதில்லை; அடிப்படையான, சிரமமான கேள்விகளை முன்வைக்கிறீர்கள்.
சமூக ஊடகங்களைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துகளும் என்னை மிகவும் சிந்திக்க வைத்தவை. சமூக வலைத்தளங்களின் மிகப் பெரிய பிரச்சினை தகவல் அதிகம் இருப்பது அல்ல; கவனம் சிதறிப்போவதுதான் என்பதை நீங்கள் தொடர்ந்து வலியுறுத்துகிறீர்கள். அது மிகவும் முக்கியமான ஒரு கண்டுபிடிப்பாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.
இந்தக் காணொளிகளை உங்கள் வகுப்புகளை அறிமுகப்படுத்துவதற்காகத்தான் நடத்துகிறேன் என்று நீங்கள் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். ஆனால், அவற்றின் தாக்கம் அதைவிட மிகவும் பெரியது. தமிழில் தொடர்ந்து சிந்திக்கும் ஒரு மனநிலையை உருவாக்குவதில் இந்த உரைகள் முக்கியமான பங்களிப்பைச் செய்கின்றன என்று நான் நம்புகிறேன். தொடர்ந்து சிந்திக்கவும், கேள்வி கேட்கவும், பல கோணங்களில் விஷயங்களைப் பார்க்கவும் இவை நம்மைத் தூண்டுகின்றன.
அந்த வகையில், உங்கள் உரைகளால் தொடர்ந்து சிந்திக்கத் தூண்டப்படும் ஒரு வாசகனாக நான் உங்களுக்கு நன்றியைத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன்.
உங்கள் தீவிர வாசகர்களில் சிலர் இந்தக் காணொளிகளைப் பற்றி அவ்வளவு உயர்வாக நினைப்பதில்லை என்பதையும் கவனித்திருக்கிறேன். “எங்களுக்கு உங்கள் கட்டுரைகள்தான் முக்கியம்; இந்த உரைகள் அந்தக் கட்டுரைகளின் எளிமைப்படுத்தப்பட்ட வடிவம் மட்டுமே” என்று அவர்கள் சொல்வதுண்டு.
ஆனால் எனக்கு அந்த எண்ணம் இல்லை.
உங்கள் கட்டுரைகளைப் பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தொடர்ந்து வாசித்து வருகிறேன். உங்கள் எழுத்தின் ஆழமும், சிந்தனையின் தீவிரமும் எனக்குத் தெரியும். அந்தத் தீவிரம் இந்த உரைகளிலும் முழுமையாக இருக்கிறது. சில நேரங்களில் கட்டுரைகளில் கூட இல்லாத புதிய சிந்தனைகள், திடீரென மின்னல்போல் தோன்றும் கருத்துகள், பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே உருவாகும் கண்டுபிடிப்புகள் இந்தக் காணொளிகளில் கிடைக்கின்றன. அவை எழுதும்போது உருவாகும் சிந்தனைகளிலிருந்து வேறுபட்டவை. அதனால் இந்த உரைகளுக்கு தனியான மதிப்பு இருக்கிறது.
எனவே, இந்தக் காணொளிகள் உங்கள் கட்டுரைகளின் சுருக்கமோ அல்லது எளிய வடிவமோ அல்ல. அவை உங்கள் சிந்தனையின் இன்னொரு பரிமாணம். சில வகையில், உங்கள் எழுத்துக்கு இணையானவை; சில தருணங்களில் அதைவிட நேரடியானவை.
என்னைப் போலவே இந்த உணர்வைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் வாசகர்கள் இன்னும் பலர் இருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன்.
அன்புடன்.
