அன்புள்ள ஜெயமோகன்,
உங்கள் தத்துவ வகுப்புகள் அளிக்கும் ஒரு ஆழ்ந்த, நிலையான தாக்கத்தைப் பற்றித்தான் இந்தக் கடிதத்தை எழுத வேண்டும் என்று தோன்றியது.
அஜித் அவர்கள் நடத்திய தத்துவ வகுப்பில் நான் கலந்துகொண்டேன். அந்த வகுப்பு முடிந்து பல மாதங்கள் கடந்த பிறகுதான், அது எனக்கு உண்மையில் என்ன அளித்தது என்று என்னையே நான் கேட்டுக்கொண்டேன். ஒரு நல்ல வகுப்பின் பயன் என்பது, அதில் கற்ற தகவல்களை அப்படியே மனப்பாடமாக நினைவில் வைத்திருப்பதல்ல; மாறாக, அது நம்முடைய சிந்தனையின் இயல்பையே மாற்றுகிறதா என்பதுதான். அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும்போதுதான் அந்த வகுப்பின் உண்மையான மதிப்பு எனக்குப் புரிந்தது.
இன்று என்னிடம், ஐரோப்பியத் தத்துவத்தின் முழுமையான வரலாற்றையோ, ஒவ்வொரு தத்துவஞானியின் கருத்துக்களையோ, காலவரிசைப்படியோ நினைவில் வைத்திருக்கிறேனா என்று கேட்டால், நிச்சயமாக இல்லை என்பதே பதில். பல விஷயங்கள் மறந்துபோயிருக்கின்றன. சிலவற்றை மீண்டும் மீண்டும் வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். இன்னும் தொடர்ந்து கற்றுக்கொண்டே இருக்கிறேன். அந்த வகுப்பில் பேசப்பட்ட ஒவ்வொரு கருத்தையும் அப்படியே மீட்டெடுக்க என்னால் முடியாது.
ஆனால், அந்த வகுப்பு எனக்குள் உருவாக்கிய மாற்றம் வேறு. அது ஒரு தகவல் களஞ்சியத்தை அளிக்கவில்லை; அதைவிட முக்கியமான ஒரு மனப்பயிற்சியை அளித்தது. இன்று அரசியல் பற்றியும், சமூகத்தைப் பற்றியும், அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றியும், இணையம் வழியாக எண்ணற்ற கருத்துகளும் விவாதங்களும் தினந்தோறும் நம்மை வந்து அடைகின்றன. அவற்றில் பெரும்பாலானவை உடனடி எதிர்வினைகளை உருவாக்குபவையாகவே இருக்கின்றன. அவற்றை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதோ, முழுமையாக மறுப்பதோ மிகவும் எளிது. ஆனால் அவற்றை எவ்வாறு ஆராய்வது, எவ்வாறு அவற்றின் அடிப்படை முன்னெண்ணங்களைப் புரிந்துகொள்வது, நமக்குத் தேவையானவற்றை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு நம்முடைய சிந்தனை அமைப்புக்குள் ஒழுங்காக அடுக்கிக்கொள்வது என்பதற்கான ஒரு அறிவார்ந்த முறையை அந்த வகுப்பு எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது.
இன்று நான் எந்த ஒரு கருத்தையும் சந்திக்கும்போது, உடனடியாக அதில் உணர்ச்சிப்பூர்வமாக மூழ்கிவிடுவதில்லை. அந்தக் கருத்து எங்கிருந்து வருகிறது, அதன் பின்னால் உள்ள தத்துவ அடிப்படை என்ன, அது எந்த மரபின் தொடர்ச்சி, அது எதை மறுக்கிறது, எதை ஏற்றுக்கொள்கிறது, அது மனித வாழ்க்கையைப் பற்றி என்ன சொல்கிறது என்றெல்லாம் இயல்பாகவே சிந்திக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறேன். இந்தப் பழக்கம் எனக்கு முன்பு இருந்ததில்லை. இந்த மாற்றமே அந்த வகுப்பின் மிகப் பெரிய பரிசு என்று நான் நினைக்கிறேன்.
உண்மையில் தத்துவம் என்பது பதில்களைத் தருவதல்ல; கேள்விகளைச் சரியாகக் கேட்கக் கற்றுக்கொடுப்பதுதான் என்பதை அந்த வகுப்பிற்குப் பிறகுதான் நான் அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்தேன். எந்த ஒரு கருத்தையும் உடனடியாக நம்பாமல், அதே நேரத்தில் உடனடியாக நிராகரிக்காமலும், அதை நிதானமாக ஆராய்ந்து, அதன் இடத்தைப் புரிந்துகொண்டு, பிறகு என் சொந்த முடிவை உருவாக்க வேண்டும் என்ற மனநிலையை அது எனக்குள் உருவாக்கியது.
அந்த அர்த்தத்தில், அந்தத் தத்துவ வகுப்பு என் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைந்தது என்று தயக்கமின்றி சொல்ல முடியும். அது எனக்கு சில புத்தகங்களை அறிமுகப்படுத்திய வகுப்பு மட்டுமல்ல; உலகைப் பார்க்கும் ஒரு புதிய பார்வையையும், சிந்தனைகளை ஒழுங்குபடுத்தும் ஒரு புதிய ஒழுக்கத்தையும் அளித்தது. அந்தப் பயிற்சி இன்றும் என்னுடன் இருக்கிறது. நான் வாசிக்கும் ஒவ்வொரு புத்தகத்திலும், கேட்கும் ஒவ்வொரு உரையிலும், சந்திக்கும் ஒவ்வொரு புதிய சிந்தனையிலும் அந்தப் பயிற்சியின் பயனை நான் தொடர்ந்து உணர்கிறேன்.
அதற்காக உங்களுக்கும், அந்த வகுப்பை சிறப்பாக நடத்தி எங்களை அந்த உலகிற்குள் அழைத்துச் சென்ற அஜித் அவர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். சில வகுப்புகள் அறிவை மட்டும் அளிக்கின்றன. சில வகுப்புகள் மனிதனின் சிந்தனையின் திசையையே மாற்றிவிடுகின்றன. எனக்கு இந்தத் தத்துவ வகுப்பு இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்ததாக இருந்தது.
அன்புடன்.
மணிவண்ணன்
