இன்று “யோகம்” மற்றும் “தியானம்” என்ற இரண்டு சொற்களும் பெரும்பாலும் ஒரே பொருளில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. சிலர் யோகம் என்றாலே தியானம் என்று நினைக்கிறார்கள். இன்னும் சிலர் தியானம் செய்தாலே யோகம் செய்துவிட்டோம் என்று கருதுகிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல. இரண்டுக்கும் தனித்தனி நோக்கங்களும் செயல்முறைகளும் உள்ளன. அதே நேரத்தில், இவை ஒன்றோடொன்று இணைந்தால்தான் முழுமையான பலனை அளிக்கின்றன.
தியானம் என்பது மனதை ஒருமுகப்படுத்தும் பயிற்சி. சிதறிக்கிடக்கும் எண்ணங்களை ஒழுங்குபடுத்தி, மனத்தை ஒரு புள்ளியில் நிலைநிறுத்துவதற்கான வழிமுறை. மனித மனம் இயல்பாகவே கடந்த கால நினைவுகளுக்கும் எதிர்காலக் கற்பனைகளுக்கும் இடையே அலைபாய்கிறது. தியானம் அந்த அலைச்சலைக் குறைத்து, நிகழ்கணத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்துகிறது. மனத்தின் சிதறிய ஆற்றலைக் குவித்து, உள்ளார்ந்த அமைதியை உருவாக்குவதே தியானத்தின் நோக்கம்.
ஆனால் யோகம் அதைவிட விரிவானது. “யுஜ்” என்ற சமஸ்கிருத வேர்ச்சொல்லிலிருந்து வந்த யோகம் என்பதற்கு “இணைத்தல்” அல்லது “ஒன்றிணைத்தல்” என்பது பொருள். மனிதனின் உடல், மனம், சுவாசம், உணர்வுகள், அறிவு ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைக்கும் முழுமையான வாழ்க்கை முறையே யோகம். உடலை வலுப்படுத்தும் ஆசனங்கள், சுவாசத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் பிராணாயாமம், புலன்களைக் கட்டுப்படுத்துதல், மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துதல், இறுதியில் தியானம் எனப் பல நிலைகளைக் கொண்ட ஒரு முழுமையான சாதனையே யோகம்.
எனவே, யோகத்தை வெறும் உடற்பயிற்சியாகக் கருதுவது மிகப்பெரிய தவறு. இன்று உலகம் முழுவதும் யோகம் பல இடங்களில் உடலை நெகிழ்வாக்கும் பயிற்சியாக மட்டுமே கற்பிக்கப்படுகிறது. ஆனால் இந்திய யோக மரபில் ஆசனம் என்பது தொடக்கநிலை மட்டுமே. உடல் நிலைபெற்ற பிறகே சுவாசம் சீரடைகிறது; சுவாசம் சீரடைந்த பிறகே மனம் அமைதியடைகிறது; மனம் அமைதியடைந்த பிறகே உண்மையான தியானம் சாத்தியமாகிறது. அதனால் தியானம் என்பது யோகத்தின் உச்சநிலைகளில் ஒன்று.
அதேபோல் தியானமும் தனித்து நிற்கும் ஒரு பயிற்சியாக இருக்கலாம். ஒருவர் எந்த யோகாசனமும் செய்யாமல் தியானம் செய்ய முடியும். அதனால் மன அமைதி, கவனக்குவிப்பு, உணர்ச்சி சமநிலை போன்ற பல நன்மைகள் கிடைக்கலாம். ஆனால் உடலும் சுவாசமும் ஒழுங்குபடுத்தப்படாத நிலையில் மனத்தை நீண்ட நேரம் நிலைநிறுத்துவது பலருக்கு கடினமாக இருக்கும். உடல் அமைதியில்லாமல் மனமும் முழுமையாக அமைதியடையாது. அதனால்தான் யோகப் பயிற்சிகள் தியானத்திற்கான அடித்தளத்தை அமைக்கின்றன.
அதேபோல் தியானமில்லாத யோகமும் முழுமையடையாது. ஆசனங்களைச் செய்யும்போது மனம் வேறெங்கோ அலைந்து கொண்டிருந்தால் அது வெறும் உடற்பயிற்சியாக மட்டுமே மாறிவிடும். யோகத்தின் நோக்கம் உடலைப் பயிற்றுவிப்பது மட்டுமல்ல; உடலின் வழியாக மனத்தை விழிப்புணர்வுடன் மாற்றுவதே அதன் குறிக்கோள். அந்த விழிப்புணர்வை உருவாக்குவது தியானம். எனவே தியானம் இல்லாத யோகம் தனது ஆழமான ஆன்மிகப் பரிமாணத்தை இழக்கிறது.
இந்தக் காரணத்தினால்தான் இந்திய மரபில் யோகமும் தியானமும் பிரிக்க முடியாத இரு கூறுகளாகக் கருதப்படுகின்றன. உடல் மனத்திற்கு ஆதாரமாகிறது; மனம் உடலை வழிநடத்துகிறது. இந்த இரண்டின் ஒத்திசைவே மனிதனின் முழுமையான வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கிறது.
யோகமும் தியானமும் இணைந்து பயிலப்படும்போது அதன் பலன்கள் பல மடங்கு அதிகரிக்கின்றன. உடல் ஆரோக்கியம், சுவாசத்தின் சமநிலை, மன அமைதி, கூர்மையான கவனம், உணர்ச்சி முதிர்ச்சி, ஆழமான சுயஅறிவு ஆகியவை ஒரே நேரத்தில் வளரத் தொடங்குகின்றன. அப்போது யோகம் வெறும் உடற்பயிற்சியாகவும், தியானம் வெறும் மனப்பயிற்சியாகவும் இல்லாமல், மனிதனின் முழு இருப்பையும் மாற்றும் ஒரு வாழ்க்கை முறையாக மாறுகிறது.
எனவே, யோகமும் தியானமும் ஒன்றல்ல என்பதை முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆனால் அவை எதிரெதிரானவையும் அல்ல. தியானம் யோகத்தின் இதயம்; யோகம் தியானத்தின் அடித்தளம். இவை இரண்டும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தால்தான் மனிதனின் உடலும் உள்ளமும் முழுமையான ஒற்றுமையை அடைகின்றன.
க. ஆறுமுகம்.
