அன்புள்ள ஜெயமோகன்
பறவைகளைப் பார்ப்பது, தாவரங்களை அறிதல், ஓவியம் வரைவது போன்ற குழந்தைகளுக்கான நிகழ்ச்சிகளுக்கு இன்று மிகப் பெரிய வரவேற்பைக் காண முடிகிறது. இதை வெறும் பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகளுக்குக் கிடைக்கும் வரவேற்பாக மட்டும் நான் பார்க்கவில்லை. அதற்குப் பின்னால் இன்றைய குழந்தைகளின் வாழ்க்கைநிலை குறித்த ஒரு முக்கியமான உண்மை இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.
இன்றைய குழந்தைகள் படிப்பால் ஒருவிதத்தில் சிறைப்பட்டிருக்கிறார்கள். பள்ளி, வகுப்புகள், வீட்டுப்பாடங்கள், தேர்வுகள், மதிப்பெண்கள், போட்டிகள் என்று அவர்களுடைய நேரம் முழுவதும் ஏற்கனவே நிரப்பப்பட்டுவிடுகிறது. குழந்தைப் பருவத்தில் இயல்பாக இருக்க வேண்டிய விளையாட்டு, இயற்கையைப் பார்ப்பது, சுற்றியிருப்பவற்றை ஆச்சரியத்துடன் கவனிப்பது, கைகளால் ஏதாவது செய்வது, ஓவியம் வரைவது, நண்பர்களுடன் பேசுவது போன்ற அனுபவங்களுக்கு இடம் குறைந்து வருகிறது. குழந்தை எப்போதும் ஏதாவது ஒன்றைக் கற்றுக்கொண்டிருக்க வேண்டும், அதுவும் தேர்வுக்குப் பயன்படும் ஒன்றைக் கற்றுக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தம் உருவாகிவிட்டது.
இதன் விளைவாகப் படிப்பே குழந்தைகளுக்கு ஒரு சுமையாக மாறிவிடுகிறது. அவர்கள் அறிவைப் பெறுவதற்காகப் படிப்பதில்லை; தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண் பெறுவதற்காகப் படிக்கிறார்கள். படிப்பின் மீது இயல்பாக உருவாக வேண்டிய ஆர்வத்திற்குப் பதிலாக, தோல்வி குறித்த பயமும், மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடப்படுவது குறித்த அச்சமும் உருவாகின்றன. குழந்தையின் மனம் தொடர்ந்து ஒரு இலக்கை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது, அது உலகத்தைத் திறந்த மனதுடன் அனுபவிப்பதற்கான திறனை இழக்கத் தொடங்குகிறது.
அதனால்தான் பறவைகளைப் பார்ப்பது, தாவரங்களை அறிதல், ஓவியம் வரைவது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் முக்கியமானவை என்று நினைக்கிறேன். இவை வெறும் பொழுதுபோக்குகள் அல்ல. குழந்தைகளுக்கு அவை ஒரு சிறிய விடுதலை. புத்தகத்திலிருந்து வெளியே வந்து உலகத்தை நேரடியாகப் பார்க்கும் வாய்ப்பு. ஒரு பறவையின் இயக்கத்தைக் கவனிப்பது, ஒரு செடியின் இலைகளைத் தொடுவது, அதன் வளர்ச்சியைப் பார்ப்பது, ஒரு காட்சியைத் தன்னுடைய பார்வையில் ஓவியமாக மாற்றுவது — இவை அனைத்தும் குழந்தையின் கவனத்தையும் கற்பனையையும் வேறு விதத்தில் வளர்க்கின்றன.
மிக முக்கியமாக, இந்தச் சிறிய விடுதலைக்குப் பிறகு அவர்களுடைய படிப்பும் இன்னும் சிறப்பாக அமைவதைக் காண முடிகிறது. மனதுக்கு ஓய்வு கொடுத்த பிறகே அது மீண்டும் கவனத்துடன் செயல்பட முடியும். தொடர்ந்து அழுத்தத்தில் வைத்திருப்பதாலேயே ஒரு குழந்தை சிறப்பாகப் படித்துவிடும் என்ற எண்ணம் சரியானதல்ல. சில நேரங்களில் படிப்பிலிருந்து சிறிது விலகி, உலகத்தை அனுபவிப்பதற்கான வாய்ப்பைக் கொடுப்பதே படிப்பில் அவர்களுடைய ஆர்வத்தை அதிகரிக்கிறது.
இதன் அடிப்படையில் நாம் இன்னொரு பழைய நம்பிக்கையையும் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. படிப்பு மட்டுமே வாழ்க்கை என்று இருந்தால், குழந்தைகள் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்றுவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை நீண்ட காலமாக நம்மிடம் இருக்கிறது. அதிகம் படித்தால் நல்ல வேலை கிடைக்கும்; நல்ல வேலை கிடைத்தால் நல்ல வாழ்க்கை அமையும் என்ற ஒரு நேரடியான சமன்பாடு முன்பு இருந்தது. ஆனால் இன்றைய உலகம் அந்த அளவுக்கு எளிமையானதல்ல.
அந்தப் பழைய நம்பிக்கை பிளஸ் டூ வரைக்கும் ஒருவேளை தாங்கிப் பிடிக்கலாம். அதற்குப் பிறகு அது கைவிட்டுவிடுகிறது. ஏனெனில், வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதற்குத் தேவையானவை பாடப்புத்தக அறிவும் தேர்வு மதிப்பெண்களும் மட்டும் அல்ல. மனிதர்களுடன் உறவாடத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். இயற்கையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தோல்வியை எதிர்கொள்ளத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். தனக்குள் இருக்கும் திறன்களையும் விருப்பங்களையும் அறிந்திருக்க வேண்டும். அழகை ரசிக்கவும், கேள்வி கேட்கவும், சிந்திக்கவும், தனியாக இருக்கவும், பிறருடன் இணைந்து செயல்படவும் குழந்தை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
எனவே, கல்வி என்பது குழந்தையை ஒரு தேர்வுக்குத் தயார்படுத்துவது மட்டுமல்ல; வாழ்க்கைக்குத் தயார்படுத்துவதும் ஆகும். அதற்காகவே கல்வியின் எல்லைக்குள் கலை, இயற்கை, விளையாட்டு, பயணம், வாசிப்பு, உரையாடல் போன்றவற்றுக்கும் இடம் இருக்க வேண்டும். இவை படிப்புக்கு எதிரானவை அல்ல. மாறாக, நல்ல படிப்புக்கான அடித்தளங்களாகவே அவற்றைப் பார்க்க வேண்டும்.
குழந்தைகளுக்கும் ஒரு முழுமையான வாழ்க்கை தேவை என்பதை நாம் உணர வேண்டும். அவர்களை வெறும் எதிர்காலப் பணியாளர்களாகவோ, தேர்வுகளில் அதிக மதிப்பெண் பெற வேண்டிய மாணவர்களாகவோ பார்க்காமல், இப்போதே வாழ்க்கையை அனுபவிக்க வேண்டிய மனிதர்களாகப் பார்க்க வேண்டும். குழந்தைப் பருவம் என்பது எதிர்காலத்துக்காகச் சேமித்து வைக்கப்படும் காலம் அல்ல; அது வாழப்பட வேண்டிய ஒரு பருவம்.
அந்த வாழ்க்கைக்கு நாம் இடம் கொடுத்தால்தான் கல்வியின் உண்மையான பயனும் முழுமையாக வெளிப்படும் என்று நினைக்கிறேன்.
அன்புடன்,
எம்.சிவக்குமார்
