முதியோரும் நாமும்

வணக்கம்,

நான் உங்கள் பெரிய ரசிகன். உங்கள் சில புத்தகங்களை வாசித்திருக்கிறேன். ஆனால் புத்தகங்களை விட, உங்கள் கட்டுரைகளையே அதிகமாக வாசித்து வருகிறேன்.

சமீபத்தில், தனது வயதான தந்தையுடன் வாழும் போது ஒருவர் சந்தித்த சிரமங்களைப் பற்றிய உங்கள் புதிய வீடியோவையும் பார்த்தேன். அதில் நீங்கள் எடுத்த அணுகுமுறை மிகவும் நியாயமானதாகத் தோன்றியது.

உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையென்றால், அந்த விஷயம் தொடர்பாக இரண்டு கேள்விகள் கேட்கலாமா?

  1. அந்த மின்னஞ்சலில் அவர் தனது தந்தையைப் பற்றி சொன்ன விஷயங்களை வைத்து, அவருடைய தந்தை உண்மையிலேயே அப்படிப்பட்டவர்தான் என்ற முடிவுக்கு நீங்கள் எப்படி வந்தீர்கள்? அவருடைய பார்வையை மட்டும் வைத்துதானா, அல்லது வேறு ஏதாவது பின்னணியும் உங்களுக்குத் தெரியுமா?
  2. தமிழ்நாட்டில் இதுபோன்ற வயதானவர்களை நீங்கள் நிறைய பார்த்திருக்கிறீர்களா? குறிப்பாக, ஓய்வுக்குப் பிறகு செய்ய ஏதாவது ஆர்வமோ, பொழுதுபோக்கோ, வாழ்க்கையில் ஒரு நோக்கமோ இல்லாமல், ஒரு விதமான வெறுமையான வாழ்க்கைக்குள் சென்று விடுபவர்கள்?

நன்றி,

நோபிள் சேகர்

அன்புள்ள நண்பருக்கு,

ஒருவர் ஓர் எழுத்தாளருக்குக் கடிதம் எழுதுகிறார் என்றால், அவர் பொய் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஒன்றும் பஞ்சாயத்து அல்ல; இரண்டு தரப்பினரையும் அழைத்து விசாரித்து உண்மையைத் தீர்மானிக்க வேண்டிய நிலையும் அல்ல. எழுத்தாளர் தன் வாசகர்களை நம்ப வேண்டும். ஒரு வாசகர் தன் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது, அதை முதலில் ஓர் உண்மையான அனுபவமாகவே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

மேலும், இது ஒன்றும் தனித்துவமான அனுபவம் அல்ல. பெற்றோர்கள், குறிப்பாக முதியவர்கள் தொடர்பாக இதுபோன்ற அனுபவங்களை வாரம் ஒருமுறையாவது யாரேனும் என்னிடம் சொல்வதுண்டு. இன்றைய வாழ்க்கைச் சூழலில், எல்கேஜி படிக்கும் குழந்தையிலிருந்து முதியவர்கள் வரை அனைவருமே ஏதோ ஒரு வகையில் தங்கள் வாழ்க்கையில் பரபரப்பாக இருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட சூழலில், குடும்பம் தன்னைச் சுற்றியே இயங்கி, தன்னை நன்றியுடன் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவர்கள் பெரும் சுமையாகவும் தொல்லையாகவும் மாறிவிடுகிறார்கள்.

தன் வாழ்க்கைக்கு உரிய பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டு, தனக்கான ஒரு வாழ்க்கையை உருவாக்கிக்கொண்டு, தன்னைத் தானே பிஸியாக வைத்துக்கொண்டு வாழ்பவர்களே உண்மையில் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடிகிறது. பிறர் தன்னைச் சுற்றியே வாழ வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு, இறுதியில் அவர்களுக்கும் அவர்களைச் சுற்றியிருப்பவர்களுக்கும் துன்பத்தையே உருவாக்குகிறது.

ஜெ

முந்தைய கட்டுரைமேலையிசை, சினிமா