அன்புள்ள ஜெயமோகன்,
காடு என்பது என்ன, அது மனிதனுக்கு எவ்வளவு தேவையானது என்பதை வெள்ளிமலைக்கு வந்து, காடு சூழ்ந்த அந்தச் சூழலில் சில நாட்கள் இருந்தபோதுதான் உண்மையாகப் புரிந்துகொண்டேன். அதுவரை காடு என்பது மரங்களும் செடிகளும் நிறைந்த ஓர் இடம் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அங்கே இருந்தபோது, காடு என்பது அதற்கும் மேலான ஒன்று என்பதை உணர்ந்தேன். அது நம் மனதுக்கு அளிக்கும் அமைதி, நம் உடலுக்கு அளிக்கும் புத்துணர்ச்சி, நம் வாழ்வில் ஏற்படுத்தும் இயல்பான மாற்றம் என எல்லாவற்றையும் நேரடியாக அனுபவித்தேன்.
வெள்ளிமலையில் இருந்த அந்த நாட்களில் என் மனம் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. அது நாம் ஏதாவது முயற்சி செய்து அடைகிற அமைதி அல்ல. தியானம் செய்வதாலோ, மனதை ஒருமுகப்படுத்த முயற்சி செய்வதாலோ கிடைக்கும் அமைதியும் அல்ல. எதுவும் செய்யாமல், எதையும் நினைத்துக்கொண்டிருக்காமல், இயல்பாகவே மனம் அமைதியாக இருக்கும் ஒரு நிலை. அங்கே என்னை எதுவும் தொந்தரவு செய்யவில்லை. எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை. எதற்காகவும் அவசரப்பட வேண்டியிருக்கவில்லை.
அங்கே இருந்தபோது பேசுவதற்குக்கூட அதிகமாகத் தோன்றவில்லை. பொதுவாக நாம் மனிதர்களுடன் இருக்கும்போது தொடர்ந்து ஏதாவது பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். நம் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்கிறோம். மற்றவர்களின் எண்ணங்களைக் கேட்கிறோம். ஆனால் காடு சூழ்ந்த அந்த இடத்தில் அப்படிப் பேசிக்கொண்டிருக்க வேண்டிய தேவை இல்லாமல் போய்விட்டது. மௌனமாக இருப்பதிலேயே ஒரு நிறைவு இருந்தது. சுற்றிலும் இருந்த மரங்களும் பறவைகளின் ஒலிகளும் காற்றின் அசைவும் போதுமானவையாக இருந்தன. அந்தச் சூழலில் மௌனம் என்பது தனிமையாகவோ வெறுமையாகவோ தோன்றவில்லை. மாறாக, அது நம்மை நாமே உணரச் செய்கிற ஒரு நிறைவான அனுபவமாக இருந்தது.
என் உடலிலும் ஒரு மாற்றத்தை உணர்ந்தேன். இரவில் நன்றாகத் தூங்கினேன். காலையில் புத்துணர்ச்சியுடன் எழுந்தேன். நல்ல பசி எடுத்தது. உணவை ரசித்துச் சாப்பிட முடிந்தது. நகர வாழ்க்கையில் நாம் இழந்துவிட்ட பல இயல்பான உடல் உணர்வுகள் அங்கே மீண்டும் திரும்பி வந்ததுபோல இருந்தது. அங்கே இருந்த நாட்களில் என் உடலும் மனமும் ஒன்றுக்கொன்று இணக்கமாகச் செயல்படுவதை உணர்ந்தேன். இதையெல்லாம் தனித்தனியாகச் சிந்தித்துப் பார்க்கும்போது, நம்முடைய வாழ்க்கைச் சூழல் நம் உடலையும் மனதையும் எவ்வளவு ஆழமாகப் பாதிக்கிறது என்பது புரிந்தது.
நாம் வாழும் இன்றைய வாழ்க்கையில் இயற்கையிலிருந்து வெகுதூரம் விலகிவிட்டோம். எப்போதும் ஏதோ ஒரு வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம். ஏதாவது ஒரு கவலையைச் சுமந்துகொண்டிருக்கிறோம். எதையாவது சாதிக்க வேண்டும், எங்கோ செல்ல வேண்டும், யாரிடமாவது பேச வேண்டும் என்ற எண்ணங்கள் நம்மைத் தொடர்ந்து இயக்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஓய்வெடுக்கும்போதுகூட நம் மனம் ஓய்வெடுப்பதில்லை. அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையில் இருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட ஓர் உலகமாகக் காடு இருக்கிறது. அங்கே நாம் எதையும் சாதிக்க வேண்டியதில்லை. எதையும் நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை. நாம் அங்கே இருப்பதே போதுமானதாக இருக்கிறது.
வெள்ளிமலையில் இருந்த அனுபவத்துக்குப் பிறகு, காடு என்பது நமக்கு எவ்வளவு அவசியமானது என்று தொடர்ந்து நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். காடு என்பது சுற்றுலா செல்வதற்கான ஓர் இடம் மட்டுமல்ல. எப்போதாவது விடுமுறையில் சென்று பார்த்துவிட்டு வந்துவிட வேண்டிய ஓர் அழகிய காட்சியும் அல்ல. நம் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாகக் காடு இருந்துகொண்டிருக்க வேண்டும். நாம் வாழும் இடத்துக்கு அருகிலாவது இயற்கையுடன் தொடர்புகொள்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பு இருக்க வேண்டும். மரங்களும் பறவைகளும் நிறைந்த ஒரு சூழலில் அவ்வப்போது தங்குவதற்கு நமக்கு வழி இருக்க வேண்டும்.
காட்டுக்குச் செல்வது என்பது இயற்கையைப் பார்ப்பது மட்டுமல்ல; நம்மை நாமே மீண்டும் சந்தித்துக்கொள்வதும்கூட என்று இப்போது தோன்றுகிறது. நகரத்தின் சத்தங்களும் நெருக்கடிகளும் இல்லாத இடத்தில் நம்முடைய மனம் எவ்வளவு எளிதாக அமைதியை அடைகிறது என்பதை அங்கேதான் உணர முடிகிறது. அந்த அமைதியைத் தேடி நாம் எங்கும் செல்ல வேண்டியதில்லை; இயற்கையுடன் நம்முடைய உறவை மீட்டுக்கொண்டாலே போதும்.
வெள்ளிமலையில் நான் பெற்ற அனுபவம் எனக்கு ஒரு புதிய புரிதலை அளித்திருக்கிறது. காடு என்பது மனிதனுக்கு வெளியே இருக்கும் ஓர் உலகம் அல்ல. அது மனித வாழ்வின் அடிப்படையான ஒரு பகுதி. அந்தப் பகுதியிலிருந்து நாம் விலகிவிட்டதால்தான் இவ்வளவு பதற்றத்துடனும் அமைதியின்மையுடனும் வாழ்கிறோமோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. இனிமேல் காடு என்பது என் வாழ்வில் அவ்வப்போது சென்று பார்க்கும் ஓர் இடமாக மட்டும் இல்லாமல், என் வாழ்வோடு தொடர்ந்து தொடர்பில் இருக்க வேண்டிய ஒன்றாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.
அன்புடன், ராம்குமார்
