கல்வி இன்று..,

அன்புள்ள ஜெயமோகன்,

கோவை பெரியார் நூலகத்தில் வெளிப்பட்டுள்ள ஊழல், நம்முடைய வாசிப்புச் சூழல் எந்த நிலையில் இருக்கிறது என்பதையும், நம்முடைய பதிப்புத்துறை எந்த அளவுக்குச் சீரழிந்திருக்கிறது என்பதையும் மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. இது ஏதோ ஒரு நூலகத்தில் நிகழ்ந்த தனிப்பட்ட முறைகேடு அல்ல. பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்துவந்த ஒரு பெரும் ஊழலின் ஒரு பகுதி மட்டுமே இப்போது வெளிச்சத்துக்கு வந்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். இதன் பின்னால் இன்னும் பல அடுக்குகள் இருக்கக்கூடும். நம்முடைய நூலக அமைப்புகள், நூல் கொள்முதல் முறை, பதிப்பகங்களின் செயல்பாடுகள், கல்வித்துறையின் பொறுப்புகள் எனப் பலவற்றையும் இந்தச் சம்பவம் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

ஆனால், இத்தகைய ஒரு பெரும் பிரச்சினையை ஒரு சில நூல்களில் கண்டறியப்பட்ட முறைகேடுகளாக மட்டும் சுருக்கிப் பார்க்கும் போக்கு வருத்தமளிக்கிறது. இது ஏதோ இப்போதுதான் புதிதாக நிகழ்ந்துவிட்ட ஒரு சம்பவம் போலவும், சில நூல்களில் மட்டுமே சிக்கல்கள் இருப்பது போலவும் விவாதம் திசைதிருப்பப்படுகிறது. ஆளுங்கட்சியைச் சார்ந்த எழுத்தாளர்கள் தங்கள் நூல்களைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டு, இனி நாங்களே அவற்றை விற்றுக்கொள்கிறோம் என்று கட்சிச் சார்புடன் குரல் கொடுப்பதையும் பார்க்கிறோம். ஆனால், இங்கே எழுப்பப்பட வேண்டிய கேள்வி அதுவல்ல. ஒரு நூலகத்துக்கு வாங்கப்படும் நூல்களின் தரத்தை உறுதிப்படுத்துவது யார்? அவற்றின் அறிவுசார் நம்பகத்தன்மையை மதிப்பிடுவது யார்? பொதுமக்களின் வரிப்பணத்தில் வாங்கப்படும் நூல்களுக்குப் பொறுப்பேற்பது யார்?

இத்தகைய சூழலில், ஒரு வாசகனாக நாம் யாரை நம்புவது, எதை நம்புவது என்ற அடிப்படையான கேள்வி எழுகிறது. ஒரு நூலை வாசிக்கத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது அதன் பின்னால் ஒரு பதிப்பகம் இருக்கிறது, ஒரு பதிப்பாசிரியர் இருக்கிறார், ஒரு அறிவுசார் மதிப்பீடு இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையில்தான் நாம் அதை அணுகுகிறோம். அந்த நம்பிக்கையே சிதைக்கப்படும்போது வாசிப்புப் பண்பாட்டின் அடித்தளமே பாதிக்கப்படுகிறது. இது வெறும் பணமோசடி அல்ல; ஒரு சமூகத்தின் அறிவுசார் எதிர்காலத்தையே பாதிக்கக்கூடிய பிரச்சினை.

இன்றைய கல்விச்சூழலைப் பார்க்கும்போதும் இதேபோன்றதொரு நிலைதான் தென்படுகிறது. கல்வி என்பது நூல்களையும் அறிவையும் சார்ந்திருக்க வேண்டிய ஒன்று. ஆனால், நம்முடைய கல்விமுறையில் நூல்களுக்கு உரிய இடம் இல்லை. மாணவர்கள் பாடத்திட்டத்தைத் தாண்டி வாசிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே பெரும்பாலும் உருவாக்கப்படுவதில்லை. சுயமாகச் சிந்திக்கவும், கேள்வி எழுப்பவும், பல்வேறு கருத்துகளை ஒப்பிட்டு ஆராயவும், ஒரு கருத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு முன்னால் அதைத் தாங்களே பரிசீலிக்கவும் அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்படுவதில்லை. வாசிப்பு என்பது தேர்வுக்காகத் தகவல்களைச் சேகரிப்பதற்கான ஒரு செயலாகவே சுருக்கப்பட்டுவிட்டது.

இதில் கற்பவர்களிடம் மட்டுமல்ல, கற்பிப்பவர்களிடமும் கல்வி குறித்த ஒரு பெரிய அலட்சியம் நிலவுகிறது. கல்வி என்பது ஒரு மனிதனின் சிந்தனைத்திறனையும் உலகைப் புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றலையும் வளர்க்க வேண்டிய செயல்பாடு. ஆனால், அது இன்று பெரும்பாலும் ஒரு சான்றிதழைப் பெறுவதற்கான நடைமுறையாக மாறிவிட்டது. அறிவைத் தேடுவதற்கான ஆர்வம், வாசிப்பின் வழியாகத் தன்னை விரிவுபடுத்திக்கொள்ளும் விருப்பம், ஒரு துறையை ஆழமாகப் பயில்வதற்கான பொறுமை ஆகியவை கல்வியின் மையத்திலிருந்து விலகிவிட்டன.

இத்தகைய சூழலில் முழுமையான அறிவை நோக்கிய, தொடர்ச்சியான, சீரான கல்வி என்பது நாம் உண்மையிலேயே புதிதாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒன்று. அறிவு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட பாடத்தையோ தொழிலையோ சார்ந்ததாக மட்டும் இருக்க முடியாது. பல்வேறு அறிவுத்துறைகளுக்கிடையிலான தொடர்புகளைப் புரிந்துகொள்வதும், அவற்றின் வழியாக மனித வாழ்க்கையையும் சமூகத்தையும் உலகையும் அறிந்துகொள்வதும்தான் முழுமையான கல்வியின் நோக்கமாக இருக்க வேண்டும். அதற்கு முறையான வாசிப்பு, உரையாடல், விவாதம், ஆசிரியர்களின் வழிகாட்டுதல், தொடர்ச்சியான பயிற்சி ஆகியவை தேவைப்படுகின்றன.

இந்தப் பின்னணியில் உங்கள் பல்கலைக்கழகம் மேற்கொண்டுவரும் முயற்சிகளைப் பார்க்கும்போது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் நம்பிக்கையும் ஏற்படுகின்றன. குறிப்பாக, அறிவைத் தேடும் ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு ஒரு தொடர்ச்சியான கற்றல் வாய்ப்பை உருவாக்குவது என்பது மிக முக்கியமான பணி. இத்தகைய வாய்ப்புகள் நம்முடைய கல்விச்சூழலில் மிக அரிதாகவே உள்ளன. இப்போது அவற்றைப் பயன்படுத்திக்கொள்பவர்கள் எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருக்கலாம். ஆனால், அதன் முக்கியத்துவம் அதனால் குறைந்துவிடுவதில்லை. இன்று சிலரிடம் உருவாகும் இந்த அறிவார்ந்த ஆர்வம் நாளை ஒரு விரிவான அறிவுச்சூழலுக்கான அடித்தளமாக அமையக்கூடும்.

அரசாங்கமும் அரசியல்வாதிகளும் முன்னெடுக்கும் பெரிய திட்டங்கள் மட்டுமே ஒரு சமூகத்தின் அறிவுசார் வளர்ச்சியை உருவாக்கிவிட முடியாது என்ற எண்ணம் எனக்கு இப்போது மேலும் உறுதியாகிறது. பல சமயங்களில் இத்தகைய முயற்சிகள் அரசியல் நோக்கங்களாலும் நிர்வாக நடைமுறைகளாலும் திசைதிருப்பப்படுகின்றன. அறிவு சார்ந்த செயல்பாடுகளுக்கு நீண்டகாலத் திட்டமிடலும் தொடர்ச்சியும் நேர்மையும் தேவை. அவை அதிகாரத்தின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப இயங்க முடியாது. உண்மையான அறிவுசார் வளர்ச்சி என்பது சிறிய அளவில், சுதந்திரமாக, அர்ப்பணிப்புடன் செயல்படும் தனிநபர்களாலும் நிறுவனங்களாலும் உருவாக்கப்பட வேண்டியது.

அதனால்தான் உங்கள் பல்கலைக்கழகத்தின் இடையறாத முயற்சிகளை நான் முக்கியமானதாகக் கருதுகிறேன். இங்கே உருவாக்கப்படும் கல்வி வாய்ப்புகள் வெறும் வகுப்புகளாகவோ நிகழ்ச்சிகளாகவோ முடிந்துவிடாமல், தொடர்ந்து கற்கவும் சிந்திக்கவும் வாசிக்கவும் கூடிய ஒரு அறிவுச்சூழலாக வளர வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம். அதில் ஈடுபடும் இளைஞர்களின் ஆர்வமும் உழைப்பும் எனக்கு நம்பிக்கையளிக்கின்றன.

கோவை பெரியார் நூலகத்தில் வெளிப்பட்டுள்ள ஊழல் நம்முடைய வாசிப்புச் சூழலின் மீது எனக்குப் பெரும் மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தியது. நம்முடைய அறிவுசார் அமைப்புகள் இவ்வளவு பொறுப்பற்ற நிலையில் இருக்கின்றனவா என்ற கேள்வியும் எழுந்தது. ஆனால், இளைஞர்கள் சிலர் எந்தவிதமான அதிகாரப் பின்னணியையும் எதிர்பார்க்காமல், தங்களால் இயன்ற அளவில் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருவதைப் பார்க்கும்போது அந்த மனச்சோர்வு விலகுகிறது.

ஒரு சமூகத்தின் அறிவுசார் எதிர்காலம் என்பது அதன் நூலகங்களில் எத்தனை நூல்கள் இருக்கின்றன என்பதிலோ, அதன் பல்கலைக்கழகங்களில் எத்தனை மாணவர்கள் பயில்கிறார்கள் என்பதிலோ மட்டும் இல்லை. அந்தச் சமூகம் எத்தனை பேரைச் சுயமாகச் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது, எத்தனை பேரிடம் வாசிப்பின் மீதான ஆர்வத்தை உருவாக்குகிறது, எத்தனை பேருக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் கற்றுக்கொண்டே இருப்பதற்கான வாய்ப்புகளை அளிக்கிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது.

அந்த வகையில், உங்கள் முயற்சிகள் எனக்கு ஒரு புதிய நம்பிக்கையை அளிக்கின்றன. இத்தகைய சிறிய, ஆனால் ஆழமான முயற்சிகளே எதிர்காலத்தில் பெரிய மாற்றங்களுக்கான அடித்தளமாக அமையும் என்று நம்புகிறேன். இந்தப் பணியைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்லும் உங்களுக்கும், அதில் ஈடுபட்டிருக்கும் இளைஞர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.

அன்புடன்,

வெ.நம்பி

முந்தைய கட்டுரைகல்விக்கான மனநிலை என்ன?