அன்புள்ள ஜெயமோகன்,
முதியோரின் இடம் பற்றிய தங்களுடைய உரை மிகவும் அருமையாகவும் சிந்திக்கத்தக்கதாகவும் இருந்தது. குறிப்பாக, இன்றைய சமூகத்தில் முதியோர் எதிர்கொள்ளும் ஒரு முக்கியமான பிரச்சினையை தாங்கள் மிகத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டியிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.
இன்றைய சமூகத்தில் முதியோர் தங்களுக்குரிய மதிப்பையும் இடத்தையும் இழந்துவிட்டார்கள். ஒரு காலத்தில் முதுமை என்பது அனுபவத்தின், அறிவின், வாழ்க்கைப் பார்வையின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்டது. குடும்பத்திலும் சமூகத்திலும் முதியவர்களுக்கு ஒரு தனித்த இடம் இருந்தது. அவர்களின் அனுபவம் மற்ற தலைமுறைகளுக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தது. ஆனால் இன்றைய சூழலில் வயது என்பது பல நேரங்களில் ஒரு குறையாகவே பார்க்கப்படுகிறது. இளமைதான் அழகு, திறமை, ஆற்றல், வெற்றி ஆகியவற்றின் அடையாளம் என்ற ஒரு பொதுவான மனப்போக்கு உருவாகிவிட்டது.
இதன் விளைவாக, முதியவர்கள் தாங்கள் முதியவர்கள் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குகிறார்கள். தங்களுக்கான ஒரு வாழ்க்கை முறையை உருவாக்கிக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, இளைஞர்களைப் போலத் தோற்றமளிக்கவும், இளைஞர்களைப் போல நடந்து கொள்ளவும் முயல்கிறார்கள். உடை, பொழுதுபோக்கு, பேச்சு, சமூக வாழ்க்கை என எல்லாவற்றிலும் இளமையைப் பின்பற்ற முயற்சிக்கிறார்கள். ஆனால் அதில் அவர்களுக்கு உண்மையான நிறைவு கிடைப்பதில்லை. மாறாக, சில சமயங்களில் அது ஒரு வகையான ஏளனத்திற்கும் ஆளாக்குகிறது. ஏனெனில் இளமையைப் போல மாற முயல்வதன் மூலம் முதுமையின் தனித்துவத்தையே அவர்கள் இழந்துவிடுகிறார்கள்.
உண்மையில், முதுமை என்பது இளமையின் குறைந்த வடிவம் அல்ல. அது வாழ்க்கையின் முற்றிலும் வேறொரு பருவம். இளமைக்குரிய வேகமும் போட்டியும் முதுமைக்கு அவசியமில்லை. அதற்குப் பதிலாக அனுபவம், அமைதி, சிந்தனை, நினைவு, வாசிப்பு, கலை, ஆன்மிகம், நட்பு, இயற்கை, அடுத்த தலைமுறையுடன் உரையாடல் போன்றவற்றின் வழியாக முதியவர்கள் தங்களுக்கென ஒரு புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்கிக்கொள்ள முடியும்.
முதியவர்கள் தங்களுடைய வயதை ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்குரிய தனித்துவமான வாழ்க்கையை உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே தங்களுடைய உரையின் மிக முக்கியமான கருத்தாக எனக்குப் பட்டது. பிறர் தங்களுக்கு அளிக்கும் மதிப்புக்காகக் காத்திருப்பதற்குப் பதிலாக, தங்களுடைய வாழ்க்கைக்கு அவர்களே ஒரு பொருளையும் நோக்கத்தையும் உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் முதுமை என்பது ஒரு சுமையாக இல்லாமல், வாழ்க்கையின் ஒரு முழுமையான கட்டமாக மாறும்.
முதியோர் தங்களுக்கென ஒரு உலகத்தை உருவாக்கிக்கொள்ளாமல், தொடர்ந்து இளமையின் உலகத்துக்குள் நுழைய முயன்றுகொண்டிருந்தால் அவர்களுக்கு உண்மையான மகிழ்ச்சி கிடைப்பது கடினம். அவர்கள் தங்கள் அனுபவங்களையும் அறிவையும் விருப்பங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு புதிய வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அது குடும்பத்திலிருந்து விலகிய வாழ்க்கையாக இருக்க வேண்டியதில்லை; மாறாக, குடும்பத்துடனும் சமூகத்துடனும் வேறொரு விதமான உறவை உருவாக்கிக்கொள்ளும் வாழ்க்கையாக இருக்கலாம்.
முதுமையை ஒரு இழப்பாக அல்லாமல், வாழ்க்கையின் மற்றொரு சாத்தியமாகப் பார்க்க வேண்டும் என்பதே இந்த உரையின் வழியாக எனக்குத் தோன்றியது. இன்றைய சமூகத்தில் முதியோரின் நிலையைப் பற்றி நாம் தீவிரமாக சிந்திக்க வேண்டிய காலம் இது.
இந்த முக்கியமான விஷயத்தை இவ்வளவு அழகாகவும் ஆழமாகவும் பேசியதற்காக தங்களுக்கு என் பாராட்டுகள்.
அன்புடன்,
சுந்தரராஜன்
