அன்புள்ள ஜெ,
பாலியல் தளங்களின் மீதான மோகம் என்பது ஒருவகையான அடிமைத்தனம். பிற அடிமைத்தனங்களைப் போலவே அதிலிருந்தும் மீள்வது எளிதானதல்ல. ஆனால் அது ஏன் உருவாகிறது, அதன் பின்னால் செயல்படும் உளவியல் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொண்டால், அதிலிருந்து வெளியேறுவதற்கான வழியையும் நாம் கண்டுகொள்ள முடியும்.
இன்றைய சூழலில் இணையப் பயன்பாட்டின் அதிகரிப்புக்கும் இந்தப் பிரச்சினைக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன். ஒருவர் தொடர்ந்து பல மணி நேரம் இணையத்தில் இருக்கும்போது, அவரது மனம் இடைவிடாமல் தகவல்களைப் பெற்றுக்கொண்டே இருக்கிறது. செய்திகள், காணொளிகள், சமூக ஊடகப் பதிவுகள், விளம்பரங்கள், உரையாடல்கள் என்று ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தூண்டுதல்கள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. நம் மூளை அவற்றைத் தொடர்ந்து கவனித்து, வகைப்படுத்தி, மதிப்பிட்டு, அதற்குப் பதிலளிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இதனால் மனம் ஒரு கட்டத்தில் களைப்படைகிறது.
அந்தக் களைப்பு வெறும் உடல் சோர்வு போன்றதல்ல. தொடர்ந்து தகவல்களையும் கணக்குகளையும் கையாள்வதால் ஏற்படும் ஒரு வகையான உளச் சோர்வு அது. அப்போது மனம் ஆழமான கவனத்தை வேண்டாத, உடனடியாக ஒரு கிளர்ச்சியை அளிக்கக்கூடிய அனுபவத்தைத் தேடுகிறது. இணையத்தில் கிடைக்கும் பாலியல் உள்ளடக்கங்கள் இந்தத் தேவைக்கு மிக எளிதாகப் பதிலளிக்கின்றன. அவை உடனடியான தூண்டுதலை அளிக்கின்றன. அதனால் சோர்வடைந்த மனம் மீண்டும் மீண்டும் அதே அனுபவத்தை நாடத் தொடங்குகிறது.
இங்கேதான் அடிமைத்தனம் உருவாகிறது. ஆரம்பத்தில் அது ஒரு விருப்பமாக இருக்கலாம். பின்னர் ஒரு பழக்கமாகிறது. இறுதியில், மன அழுத்தம், தனிமை, சலிப்பு அல்லது களைப்பு ஏற்படும் ஒவ்வொரு முறையும் அந்தத் தளங்களை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு தன்னியக்கப் பழக்கமாக மாறிவிடுகிறது. ஒருவர் தன்னுடைய விருப்பத்தால் செல்கிறார் என்று நினைத்தாலும், உண்மையில் ஒரு குறிப்பிட்ட மனநிலைக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட செயற்பாட்டுக்கும் இடையில் ஒரு வலுவான தொடர்பு உருவாகியிருக்கிறது.
எனவே இதை வெறும் ஒழுக்கப் பிரச்சினையாகப் பார்ப்பது சரியல்ல என்று நினைக்கிறேன். “அதைப் பார்க்கக்கூடாது” என்று தனக்குத்தானே கட்டளையிடுவதால் மட்டும் இந்தப் பழக்கத்திலிருந்து மீள்வது கடினம். அதன் அடிப்படையில் இருக்கும் வாழ்க்கை முறையையும் மாற்ற வேண்டியிருக்கிறது.
குறிப்பாக இணையப் பயன்பாட்டைக் குறைப்பது முக்கியமான முதல் படியாக இருக்கலாம். இணையத்தில் செலவிடும் நேரம் குறையும்போது, தொடர்ந்து வரும் தகவல் தூண்டுதல்களும் குறைகின்றன. மனத்திற்கு இடைவெளி கிடைக்கிறது. அந்த இடைவெளியில் மனம் தன்னுடைய இயல்பான அமைதிக்குத் திரும்பத் தொடங்குகிறது. வாசிப்பு, நடைப்பயிற்சி, உடற்பயிற்சி, நேரடியான மனித உறவுகள், இயற்கையோடு இருப்பது, கலை போன்ற செயல்கள் மனத்திற்கு வேறு வகையான நிறைவை அளிக்க முடியும்.
முக்கியமாக, இணையத்தைப் பயன்படுத்தும் ஒவ்வொரு தருணமும் இன்னொரு தூண்டுதலைத் தேடும் மனநிலையை உருவாக்காமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். தொடர்ந்து திரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை முறையே பலவிதமான கிளர்ச்சிகளுக்கு நம்மை அடிமையாக்கக்கூடும். பாலியல் உள்ளடக்கம் அதில் ஒரு வடிவம் மட்டுமே.
ஆகவே, பிரச்சினையின் வேரை பாலியல் தளங்களில் மட்டும் தேடாமல், நம்முடைய முழு இணையப் பயன்பாட்டு முறையிலும் தேட வேண்டும். இணையத்தை அளவோடு பயன்படுத்துவது என்பது வெறும் நேரத்தைச் சேமிப்பதற்கான வழி அல்ல; அது மனத்தின் இயல்பான அமைதியையும் கவனத்தையும் மீட்டுக்கொள்வதற்கான ஒரு வழி.
ஒருவர் இந்தப் பழக்கத்திலிருந்து மீள விரும்பினால், முதலில் தன்னைத் தண்டிப்பதைவிடத் தன் வாழ்க்கையில் உருவாகியிருக்கும் இந்தச் சுழற்சியைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். எப்போது அந்தத் தூண்டுதல் ஏற்படுகிறது? எந்த மனநிலையில் இணையத்தை நோக்கிச் செல்கிறோம்? சலிப்பினாலா, தனிமையினாலா, மன அழுத்தத்தினாலா, அல்லது வெறுமனே நீண்ட நேர இணையப் பயன்பாட்டின் விளைவாகவா? இவற்றைக் கவனிக்கத் தொடங்கினாலே மாற்றத்திற்கான முதல் வாய்ப்பு உருவாகிறது.
எனவே இணையப் பயன்பாட்டைக் குறைப்பது மிக முக்கியமான ஒரு நடைமுறை வழியாக நான் நினைக்கிறேன். மனத்திற்கு தொடர்ந்து கிளர்ச்சி தேவையில்லாத ஒரு வாழ்க்கையை உருவாக்கிக்கொண்டால், அந்தக் கிளர்ச்சியைத் தேடி இணையத்தின் குறிப்பிட்ட தளங்களை நோக்கிச் செல்லும் தேவையும் படிப்படியாகக் குறையலாம்.
அன்புடன்,
ராம்
